‫امشب رو اینجا می‌مونیم.
‫وای، کوپ.
‫پولش رو از کجا آوردی؟
‫ولخرجی کردم دیگه.
‫تو برو دوش بگیر. ‫من حواسم به دَر هست.
‫باشه... ممنون.
‫به‌به.
‫عاشق دست‌پخت توئـم.
‫همه همین رو می‌گن.
‫کاش همون زمان باهات ازدواج می‌کردم.
‫ببین، غمت نباشه.
‫فرمانده کوپ همه‌چی رو درست می‌کنه.
‫فرمانده کوپ؟
‫بعله.
‫باشه، ولی خودم هم ‫از پس کارهام برمی‌آم.
‫متوجهـم.
‫من برم یه‌کم دراز بِکشم.
‫این قایم‌موشک‌بازی خسته‌م کرده.
‫چیزه...
‫می‌خوای من...
‫نه، روی تخت‌بزرگه بخواب.
‫راستی، ممنون.
‫اوضاع... خیلی به هم ریخته...
‫و اگه تو نبودی، ‫نمی‌دونم چی‌کار می‌کردم...
‫این چه حرفیـه.
‫دوستت دارم.
‫بالاخره گفتم.
‫ولی جدی می‌گم. ‫خیلی دوستت دارم، کوپر.
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]
سینمافریک در شبکه های اجتماعی TG : @cinemaafreak - IG : Cinema.freak
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی
‫[ زیـبـایـی ]
‫(قسمت هفتم: «سالن پذیرایی زیبا»)
‫درود بر تو ای مریم که سرشار از ‫فیض هستی و خداوند با توست.
‫خجسته هستی تو در میان زنان
‫و مبارک است میوه‌ی رَحِم تو.
‫ای مریم مقدس، مادر خدا، ‫برای ما گناهکاران دعا کن...
‫اکنون و در لحظه‌ی مرگ‌مان. آمین.
‫درود بر تو ای مریم که سرشار از ‫فیض هستی و خداوند با توست.
‫خجسته هستی تو در میان زنان...
‫رها کن، عزیزم.
‫جویی، نترس. ‫بابات کنارتـه.
‫چیزی نمی‌شه. ‫رها کن.
‫جناب، لطفاً عقب وایستید.
‫نترس.
‫نترس، عزیزم.
‫چی شده؟ ‫کلاً دو دقیقه نبودم...
‫ماساژ قلبی ندین! ‫دوباره دنده‌هاش رو می‌شکنین!
‫- جولیانا، آروم باش. ‫- ولم کن. کدوم گوری بودی؟
‫باز خوابت برده بود؟
‫ولش...
‫علائم حیاتی برگشت.
‫وای...
‫خدایا...
‫خدایا شکرت. ‫خدایا شکرت.
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫فدات بشم.
‫می‌دونستم کاریت نمی‌شه.
‫نگران نباش.
‫دیگه خوب شدی.
‫خدافظ، ستاره‌ها... خدافظ، ابرها...
‫خدافظ، شلوغی شهر...
‫پایان. ‫این داستان رو خیلی دوست دارم.
‫- بابا؟ ‫- جان؟
‫می‌شه... یه چیزی بگم؟
‫بگو.
‫اتاقم شبیه اتاق بچه‌هاست.
‫خب تو همیشه بچه‌ی من می‌مونی.
‫ولی الان دیگه نوجوونـم، درستـه؟
‫نمی‌شه اتاقم مناسب سنم باشه؟
‫مثلاً پوسترهای ‫چارلی اِکس‌سی‌اِکس رو بزنم به دیوار.
‫(چارلی اِکس‌سی‌اِکس ‫از خواننده‌های معروف نسل جوان توی آمریکاست.)
‫خب...
‫باشه. حتماً.
‫این هم به چَشم.
‫انجام می‌شه.
اپلیکیشن اندروید سینمافریک, حرفه ای ترین اپ دانلود و پخش آنلاین فیلم و سریال با زیرنویس فارسی چسبیده و بدون سانسور, دریافت اپ از سایت و کانال تلگرامwww.cinemafreak.net
‫[ جولیانا ویلیامز - زاناکس ]
‫از ۱۲ شب تا ۴ با من. ‫۴ تا ۸ صبح هم با تو.
‫فردا کار دارم.
‫کارمون همینـه، مایر.
‫کل زندگی‌مون همین کاره.
‫صبح می‌خوام یه‌کم بخوابم. ‫خسته‌ام.
‫- این هفته دوشیفت بودم. ‫- خیلی خوب.
‫باشه. مشکلی نیست.
‫- بیا بشین. ‫- می‌خوام بهش یه سر بزنم.
‫بگیر بشین. ‫باید حرف بزنیم.
‫باشه.
‫دفعه‌ی بعدی که ‫جویی ایست قلبی می‌کنه...
‫حرفت رو تموم نکن، ‫وگرنه برات بَد تموم می‌شه.
‫می‌خوام فرم «عدم احیا» رو امضا کنم.
‫خدای من. ‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫اون دخترمونـه.
‫پیرکودکی هیچ درمانی نداره.
‫درستـه ۱۵ سالشـه، ‫ولی قلب یه آدم ۹۰ساله رو داره.
‫- نه. نه. ‫- من هم حق دارم نظر بدم!
‫لیاقت همچین زندگی‌ای رو نداره.
‫ما هم همین‌طور.
‫کاش بهت نمی‌دادم...
‫یا اصلاً باهات ازدواج نمی‌کردم.
‫- تقصیر توئـه. ‫- یعنی بیماریش به‌خاطر منـه؟
‫چرا کسشعر می‌گی، جولیانا؟
‫- باز چندتا قرص خوردی؟ ‫- خفه شو!
‫اسپرم تو پیر شده بود. ‫۴۵ سالت بود.
‫- ضعیف و پیر شده بود. ‫- هیچ ربطی به سن نداره.
‫- خودت می‌دونی که این مشکل ژنتیکیـه. ‫- کهنه و فاسد شده بود.
‫ناقص بود. ‫من توی اوج زیبایی‌م بودم.
‫۳۰ سالم بود.
‫می‌تونستم با هر مَردی ازدواج کنم.
‫ولی عاشق من شدی.
‫بله و اشتباه کردم.
‫فکر نکنی تسلیم می‌شم.
‫تا آخرین لحظه کنارش هستم.
‫هرچی خدا بخواد، همون می‌شه. ‫دستی‌دستی نمی‌کُشمش.
‫شاید هم مشکل از تو بوده.
‫چی گفتی؟
‫- هیچی. ‫- الان چه زری زدی؟
‫- هیچی. ‫- می‌گم چی گفتی؟
‫به‌به، جناب ویلیامز.
‫بایرون فورست هستم. ‫خوش‌وقتـم.
‫می‌دونم الان گیج شدین.
‫آخه با تصویرم روی ‫مجله‌ی تایم خیلی فرق کردم.
‫بهتون توضیح می‌دم.
‫فعلاً می‌خوام راجع‌به ‫مسئله‌ای باهاتون صحبت کنم.
‫شما راحت باشین.
‫به‌به، چه بانویی.
‫بایرون فورست هستم، خانم ویلیامز. ‫به‌به.
‫تخت بیمارستان کودک توی سالن پذیرایی.
‫واقعاً... سختـه.
‫من توی بنیاد «تحقق آرزو» ‫فعالیت گسترده‌ای دارم.
‫البته پشت پرده.
‫جان سینا ادعا می‌کنه بیشترین ‫آرزوها رو برآورده کرده، ولی چرت می‌گه.
‫(جان سینا، کُشتی‌گیر و بازیگر معروف آمریکایی، ‫تابه‌حال آرزوی چندصد کودک بیمار از بنیاد «تحقق آرزو» رو برآورده کرده ‫و به همین خاطر، لقب «قهرمان مهربانی» بهش داده شده.)
‫این منـم که رکورد زدم.
‫آقای ویلیامز، واقعاً مَرد خوش‌شانسی هستی. ‫همسرتون در زمینه‌ی مُد فعالیت می‌کنن
‫و تعجبی نداره که همچین ‫خونه‌ی زیبایی داشته باشین.
‫شما سرویراستار
‫نشریه‌ی اِل بودین، درستـه؟
‫- بله. ‫- بسیار عالی.
‫به به، یه مَرد قانون و خانم اهل مُد.
‫مثل داستان‌های عاشقانه‌ی ‫سنتیِ آمریکاییـه. بیاین بشینیم.
‫اینجا چه خبره؟ ‫تو دیگه کی‌ای؟
‫کسی‌ام که هرروز درحال ‫پیگیری پرونده‌ی بچه‌تون بوده.
‫از بنیاد «تحقق آرزو» اومدین؟
‫یادتـه؟ ‫اونجا ثبت‌نام کردیم...
‫جویی دوست داشت برای بازیگرهای ‫سریال «خرس» غذا درست کنه...
‫ولی نتونستن برنامه بچینن.
‫(سریال «خرس» اثری آمریکایی ساخته‌ی کریستوفر استورر هست. ‫یکی از مضامین اصلی این سریال «کمال‌گرایی»ـه.)
‫باید عرض کنم شخصاً به‌شدت ‫شیفته‌ی خونواده‌تون شدم.
‫منظور؟
‫طول عمر کودکان مبتلا به نسخه‌ای ‫شدید از پیرکودکی، زیر ۱۵ سالـه.
‫لونافارنیب روی بچه فشار می‌آره...
‫(لونافارنیب تنها داروی مخصوص بیماری پیرکودکی هست.)
‫ولی حقیقتاً مقاومت ‫بچه‌ی شما مثال‌زدنیـه.
‫گرچه در نهایت ضررش بیشتره.
‫بچه‌ی ما راحت تسلیم نمی‌شه.
‫اون‌وقت چندتا قانون نقض کردی ‫که اطلاعات پزشکی بچه‌م رو دربیاری؟
‫خانم و آقای ویلیامز...
‫اومدم اینجا چون ‫خونواده‌ی شما برگزیده شده.
‫من یه فناوری پزشکی جدید ساختم
‫و به نظرم دخترتون ‫بهترین نمونه برای امتحانش هست.
‫ما برای هر درمانی که ‫فکر کنین، اقدام کردیم...
‫ولی هیچ نتیجه‌ای نداشته.
‫چاره‌ی دیگه‌ای ‫برای بنجامین باتِن نمونده.
‫(بنجامین باتِن نام شخصیتی از یه فیلم با همین عنوان هست؛ ‫روایت مَردی که پیر به دنیا می‌آد و نوزاد از دنیا می‌ره.)
‫دوست عزیز، فوراً ‫از خونه‌ی من برو بیرون.
‫بنیاد تحقیقات پیرکودکی ‫از سال ۱۹۹۹ تا الان...
‫کلاً ۹میلیون دلار ناچیز خرج کرده.
‫این‌طوری به نتیجه نمی‌رسین.
‫چنین جهشی توی ژن لامین‌آ ‫بسیار زجرآور و کُشنده‌ست.
‫(ژن لامین‌آ لایه‌ای پروتئینی هست که از سلول‌ها محافظت می‌کنه.)
‫چیزی که من بهتون پیشنهاد می‌دم...
‫درمان کودک نیست.
‫چیزی فراتر از اونـه.
‫این مَرد جوان مبتلا به آتروفیِ ‫عضلانی نخاعیِ تیپ۲ از نوع تهاجمیـه.
‫یعنی با این وضع...
‫به ۲۵سالگی نمی‌رسید.
‫یعنی داری می‌گی این همون آدمـه؟
‫اگه باورتون نمی‌شه...
‫خودم مدرک محکم‌تری‌ام.
‫باورتون می‌شه الان دارین ‫با همون بایرون فورست حرف می‌زنین؟
‫ببینین، می‌دونم درکش سختـه.
‫اون‌قدر عجیبـه که ‫انگار سحروجادو در کاره
‫یا مثلاً یه میوه‌ی ممنوعه‌ست ‫که اگه بخوری، جاودانه می‌شی.
‫- والا از اون هم عجیب‌تره. ‫- آره.
‫اگه می‌خواین برم، الان می‌رم.
‫ولی ترجیح می‌دم به شما ‫و جویی‌کوچولو کمک کنم.
‫معرفی می‌کنم:
‫«زیبایی».
‫خونواده‌ی شما انتخاب شده ‫تا اولین نفر برای دریافت هدیه‌ای باشه
‫که به‌زودی کل دنیا خواهانش می‌شن.
‫خدایا.
‫هزینه‌ش هرچی بود، مهم نیست. ‫خونه رو می‌فروشیم.
‫تو رو خدا ما رو ثبت‌نام کنین.
‫خانم ویلیامز، ناراحتم کردین. ‫فکر کردین ازتون قرونی پول می‌گیرم؟
‫به‌اندازه‌ی کافی شنیدم.
‫به نظرم...
‫وقت نوشیدنیـه.
‫ویسکی می‌خوری، آقای فورست؟
‫بله، عالیـه.
‫البته در برابر ‫نوشیدنی‌های شما چیزی نیست.
‫نگران نباشین.
‫- دخترتون رو نجات می‌دیم. ‫- ممنون.
‫قول می‌دم حالش خوب می‌شه.
‫بفرمایید.
‫ای خدا... ‫داری چی‌کار می‌کنی، مایر؟
‫پا شدی اومدی خونه‌ی من
‫و از وضعیت دخترم سوءاستفاده می‌کنی؟
‫حقیقتاً... حوصله‌م داره سر می‌ره.
‫رفتارت قابل‌پیش‌بینیـه.
‫تازگی پرونده‌ی بزرگی تشکیل شده
‫درباره‌ی مرگ آدم‌های زیبا
‫توی نقاط مختلف دنیا.
‫حتی مأمورهام هم هدف قرار گرفتن.
‫ولی فکر کنم از این قضیه ‫باخبری، درستـه، آقای فورست؟
‫- این مواد آدم‌ها رو می‌کُشه. ‫- اشتباه می‌کنید.
‫دست من نیست ‫که آدم‌ها ذات‌شون خرابـه.
‫قدرنشناسی می‌کنن
‫و از نعمتی که بهشون داده شده، ‫سوءاستفاده می‌کنن.
‫حتماً در ازاش یه چیزی می‌خوای.
‫تحقیقاتت رو متوقف کن.
‫هرچی پرونده هست، ببند. ‫به مأمورهات بگو دیگه تحقیق نکنن.
‫دهن‌شون رو ببند ‫و بگو پرونده سرنخی نداره.
‫فقط یکی‌شون هست که ‫می‌خوام شخصاً بهش رسیدگی کنم.
‫کوپر مَدسن. ‫بهم تحویلش بده.
‫هیشکی سؤال نپرسه و دنبالش هم نگرده.
‫- ای بابا. ‫- حق داری سکوت کنی...
‫درخواستم خیلی ساده‌ست. ‫۲۴ساعت دارم تعقیبش می‌کنم.
‫آدم‌هام سعی کردن ‫به‌روش جَوون‌های امروزی بترسوننش.
‫عجیبـه که این‌قدر به شغلش وفاداره.
‫نقشه‌ی دیگه اینـه که ‫مسمومش کنم تا جون بده و بمیره.
‫اتفاقاً از این کارها دوست دارم. ‫سرگرم می‌شم.
‫ولی این‌طوری خبرش همه‌جا می‌پیچه
‫و من اصلاً حوصله‌ی درگیری ندارم.
‫مخصوصاً با کسایی که تسلیم نمی‌شن.
‫اون هم الان که به موفقیت رسیدم
‫و قراره میراثم رو به جا بذارم.
‫کمکم کن. ‫بهم تحویلش بده.
‫بفرستش یه جای امن، بعدش ‫آدم‌هام یواشکی می‌رن سراغش.
‫و بعدش می‌خوای ‫یواشکی و بی‌سروصدا بُکشیش؟
‫راستی اون مأمور خوشگلت ‫که توی ونیز گم شد، برگشته
‫و مبتلا به همین داروئـه. اون آقا هم ‫دختره رو مثل گیسوکمند توی یه خونه حبس کرده.
‫داره تو رو دور می‌زنه. ‫می‌خواد حقیقت رو ازت مخفی کنه.
‫درست مثل بقیه‌ی آدم‌ها، ‫اون هم به فکر خودشـه.
‫یعنی ارزش این آشغال‌ها ‫از دختر خودت بیشتره؟
‫اگه فوراً مشکلاتم رو حل کنی...
‫یه خونواده‌ی بی‌نقص برات می‌سازم.
‫ولی اگه من رو دستگیر کنی ‫یا بُکشی، باختی.
‫این آرزو رو به گور می‌بری.
‫دوست نداری خوشگل‌تر بشی، جولیانا؟ ‫نمی‌خوای حالت خوب بشه؟
‫هنوز بعداز ماجرای سرطان سینه‌ت ‫توی سال پیش، رنگت پریده‌ست.
‫و می‌دونی که همیشه ‫احتمال برگشت سرطان هست...
‫ولی نه وقتی محصول ‫معجزه‌آسای من رو مصرف کنی.
‫تا آخر عمرتون سالی ‫دَه‌میلیون دلار بهتون می‌دم.
‫و البته یه خونه توی جزیره‌ی ‫استوایی با یه‌عالمه خدمتکار.
‫اسنادش همین‌جا حاضره.
‫زیبایی رو در اختیار ‫هر سه‌تاتون قرار می‌دم.
‫دَه‌تا انگشت دست و دَه‌تا انگشت پا.
‫وقتی بچه‌های من سالم به دنیا اومدن...
‫یه حس رهایی و آرامش بهم دست داد.
‫دیگه می‌دونستم سالم هستن ‫و مشکلی ندارن.
‫نمی‌تونم تصور کنم...
‫چقدر دردناکـه که هرروز شاهد
‫از بین رفتن تدریجی بچه‌تون باشین.
‫هرروز عذابش رو می‌بینین...
‫ولی نمی‌تونین هیچ کاری براش بُکنین.
‫و حتی دیگه می‌ترسین
‫برای یه بچه‌ی دیگه اقدام کنین.
‫منصفانه نیست، مگه نه؟
‫آقای ویلیامز، یه قهرمان...
‫منتظر مرگ بچه‌ش نمی‌شه.
‫بلکه نجاتش می‌ده.
سینمافریک
‫تیم موردعلاقه‌ت کدومـه؟
‫کیرم توی فوتبال.
‫نسخه‌ی قبلی‌ت ‫بازیکن خط‌میانی خوبی می‌شد.
‫پاهات مثل پای خرس بود.
‫عین بابام حرف می‌زنی.
‫بابات دوست داشت فوتبال بازی کنی؟
‫التماسم می‌کرد... ‫التماس...
‫جالبی‌ش اینـه که ‫دوست داشتم بازی کنم.
‫ولی اون‌قدر بهم کسشعر می‌گفت...
‫دلم نمی‌اومد برم سمت فوتبال.
‫آره، خشونت کافی واسه فوتبال نداری.
‫درستـه. ‫چاق بودم. افسردگی داشتم.
‫بنازم.
‫خداوکیلی ضربه رو ببین! ‫می‌شه آدم عاشق این بازی نشه؟
‫مثل کسخل‌ها فقط همدیگه رو هُل می‌دن.
‫آدم نباید قرتی باشه. ‫انسان‌بودن یعنی خشونت.
‫- واقعاً این‌طوری فکر می‌کنی؟ ‫- دنیا با خشونت می‌چرخه، پسر.
‫ای جونم... بزن...
‫بدو! ‫آباریکلا! آفرین!
‫حال کردی؟ ‫کون‌شون پاره‌ست.
‫برنده‌ی شرط‌بندی خودمـم.
‫می‌دونی چی عجیبـه؟
‫- چی؟ ‫- این‌روزها اصلاً به باشگاه‌رفتن فکر نمی‌کنم.
‫یعنی حتی فکر ورزش به ذهنم نمی‌رسه.
‫فقط می‌خورم و می‌خوابم...
‫هیچ غذایی نیست که برام مضر باشه...
‫انگار دیگه مهم نیست.
‫آره دیگه...
‫چرا باید مهم باشه؟
‫متابولیسم بدنت توی بهترین حالتـه.
‫سلول‌های بدنت ‫هر ساعت دارن بازیابی می‌شن.
‫پس توی بدنم واویلاست.
‫می‌شه گفت... زمان واسه تو متوقف شده.
‫یعنی... هیچ‌وقت نمی‌میریم؟
‫توی اتاق‌خواب یه بالکن هست.
‫برو از اونجا بپر ببین چی می‌شه.
‫پخشِ زمین می‌شی.
‫هرچی که قبلاً باعث مرگت می‌شد، ‫الان هم می‌شه.
‫باور کن این دارو ‫سیستم مغزم رو به هم ریخته.
‫ولی باز هم کافی نبوده.
‫امروز زیادی با چوچول دختره ور رفتی...
‫دیگه وقت کاره.
‫نمی‌خوام دستیارم ‫از این سوسول‌های بی‌عرضه باشه.
‫چیـه؟ چه مرگتـه؟ ‫می‌خوای گریه کنی؟
‫نه، ولی بعضی‌وقت‌ها ‫مثل اون یاروها حرف می‌زنی.
‫همون‌هایی که باهاشون چَت می‌کردم.
‫این حرف‌ها بهم ‫حس تنهایی می‌ده، داداش.
‫می‌گیری چی می‌گم؟ ‫دارم سعی می‌کنم عوض بشم.
‫ببین، جِی.
‫تو تنها نیستی.
‫من هم توی زندگی جدیدم رفیقی نداشتم
‫ولی تو رو رفیق خودم می‌دونم.
‫اسمم آنتونیوئـه.
‫خوش‌وقتـم، آنتونیو. ‫- من هم جِرمی‌ام.
‫حالا تعریف کن ببینم ‫چجوری یه قاتل تک‌چشم شدی؟
‫دیگه زیاده‌روی نکن.
‫خب نوبت توئـه که حرف بزنی.
‫حالا تو باید درددل کنی. ‫خودت همیشه سؤال‌پیچم می‌کنی.
‫می‌خوای از زندگی‌م بدونی. ‫همه‌ش می‌گی بهت اعتماد کنم.
‫فکر کردی از این اسگل‌هائـم؟
‫هیشکی توی زندگی‌م ‫اندازه‌ی بابام تحقیرم نکرد.
‫ولی باز هم دوستش داشتم ‫و فکر می‌کردم پیشم می‌مونه.
‫ولی لاشی رفت. ‫تو هم گفتی من مثل پسرتـم.
‫یعنی رفتارت با پسرت این‌طوریـه؟
‫ببین...
‫من از اول زندگی‌م ‫می‌دونستم آدمِ کارهای اداری نیستم.
‫۱۸سالگی رفتم توی ارتش.
‫شدم فرمانده‌ی نیروی دلتا.
‫واسه استخدام توی سازمان ‫امنیت درخواست دادم، ولی رد شدم.
‫آخه نتیجه‌ی ارزیابی ‫روانی‌م ترسوندشون.
‫ولی باید یه‌جوری پول درمی‌آوردم.
‫سر و کارم افتاد ‫به آدم‌ها و جاهای ناجور.
‫بعدش چی شد؟
‫همه‌چی عوض شد.
‫بیدار شدی؟
‫تو هم اگه مثل من دنیادیده باشی، ‫می‌دونی زن‌های ناجوری اون بیرون هست.
‫و آدری هم یکی از اون شیطون‌ها بود.
‫یک از اسپرم‌هام سرعتش زیاد بود ‫و وارد دروازه شد و نیکُلاس ازش دراومد.
‫اولش فکر می‌کردم ‫می‌تونم هر دو زندگی رو اداره کنم.
‫ولی قاتل‌بودن و پدربودن ‫با هم هم‌خوانی نداره.
‫من هم دیگه داشتم پیر می‌شدم.
‫اگه توی این بازی یه قدم ‫اشتباه برمی‌داشتم، کارم تموم بود.
‫مثل ورزش می‌مونه. ‫باید تشخیص بدی کِی بازنشسته بشی.
‫رفتم یه شغل آبرودار پیدا کنم. ‫قاطی میلیاردرها شدم.
‫سابقه‌ی خوبی داشتم ‫و راحت کار گیرم اومد.
‫محافظ کی بودی؟
‫مارک زاکربرگ؟
‫قرارداد محرمانه امضا کردم. ‫نمی‌تونم بگم.
‫شرط می‌بندم زاکربرگ بوده.
‫زندگی‌م یکنواخت شده بود.
‫ولی خوب بود.
‫زاکربرگ‌ـه...
‫تا این‌که الهه‌های کُسکش ‫انتقام از راه رسیدن.
‫(الهه‌های انتقام، سه خواهر توی اساطیر یونان باستان هستن ‫که وظیفه‌شون مجازات بنده‌های ناخلف خدایانـه.)
‫کی؟
‫از این فرقه‌های کیریِ ‫طرف‌دار محیط زیست
‫که سر از کار دنیا درنمی‌آرن.
‫سال‌هاست کون میلیاردرها رو پاره کردن.
‫البته همه‌ش لب‌ودهن بودن، ‫تا این‌که یه روز...
‫عمل کردن.
‫مادر طبیعت در عذاب است!
‫می‌سوزانید، می‌درید و اسراف می‌کنید!
‫طعم خشم الهه‌های انتقام را بچشید!
‫۸۰درصد بدنم سوخت. ‫زنده‌موندنم معجزه بود.
‫یه زندگی پُر از جراحی‌های ‫پوستی در انتظارم بود
‫و بگاییِ محض.
‫اون میلیاردر لاشی‌ای که ‫استخدامم کرده بود هم
‫واسه‌م یه چک کشید و رفت پی کارش.
‫پولش واسه خرج خونواده‌م کافی نبود.
‫وفادارِ کسی بودی که قَدرت رو ندونست.
‫من می‌تونم از این جهنم خلاصت کنم.
‫ولی برات هزینه داره، دوست من.
‫باید کسایی که بهم ‫آسیب می‌زنن رو نابود کنی.
‫راحت باش.
‫بخواب.
‫یهم اون دارو رو پیشنهاد داد...
‫یه فرصت دوباره ‫که بتونم به خونواده‌م برسم.
‫یه‌کم از دردش باقی مونده...
‫ولی باز هم بهم لطف بزرگی کرد. ‫ناجی من و خونواده‌م شد.
‫من هم در ازاش ترفیع درجه گرفتم.
‫به‌به. ‫عالی شدی، پسر.
‫از آخرین باری که دیدمت، ‫خیلی بهتر شدی.
‫ولی هنوز کامل نیستی.
‫یه سری چیزها با «زیبایی» درمان می‌شن
‫ولی بعضی چیزها هم شانسیـه.
‫تقصیر آراِن‌اِی هست ‫که به دی‌اِن‌اِی دستور اشتباه می‌ده.
‫یه‌کم ریزه‌کاری داری که انجام می‌شه.
‫بابت چشمت شرمنده.
‫ولی به‌جاش برات ‫یه چشم‌بند خفن درست کردم.
‫از جَوونی بهم ثابت شده بود ‫که تنها مهارتم کُشتنـه.
‫هرچند خجالت می‌کِشیدم ‫که زندگی‌م اینـه...
‫ولی دیگه راه برگشتی نبود.
‫به‌به. ‫چه خفن.
‫از یه چشم واقعی هم بهتره.
‫قراره با هم حسابی بترکونیم.
‫خوب می‌دونستم ‫که توی این زندگی جدید...
‫دیگه اون آدم سابق نمی‌شم.
‫و با پدربودن هم خدافظی کردم.
‫اون بخش از وجودم رو کُشتم.
‫نمی‌خواستم پسرم ببینه چه آدمی شدم.
‫اون تنها نقطه‌ی نورانی زندگی‌مـه.
‫دلت براش تنگ نمی‌شه؟
‫تو دل‌تنگ بابات می‌شی؟
‫آدم لاشی‌ای بود...
‫ولی آره.
‫یادش می‌کنم.
‫دلم تنگ می‌شه.
‫کاش الان بالا سرم بود.
‫اون‌وقت می‌تونست...
‫می‌تونست بهم یاد بده ‫چجوری آدم خوبی باشم.
‫یه آدم بی‌نقص نه، ‫فقط آدم خوبی باشم.
‫می‌تونست بهم توضیح بده...
‫که اگه ترکم نکرده بود...
‫شاید زندگی‌م به گُه کشیده نمی‌شد.
‫هیچ‌وقت یادت نره ‫که این نسخه‌ی جدیدمون...
‫همه‌ش مصنوعیـه.
‫ببین منو.
‫هیچی توی این دنیا ‫نمی‌تونه ذات آدم رو عوض کنه.
‫هنوز چشم‌هات باز نشده که ببینی، ‫ولی به هر دومون نخ‌هایی وصل شده.
‫بالاخره یه‌روز کشیده می‌شی ‫و حسش می‌کنی.
‫[ ازطرف سازمان: چراغ سبز داده شد ]
‫دیگه قصه بسـه.
‫وقتشـه بریم سازمان بهداشت ‫و حساب اون مأمورها رو برسیم.
‫مایر برامون یه ساعت دسترسی جور کرده.
‫اون‌وقت چرا اجازه داد ‫خانم اِستون رو هم با خودت بیاری؟
‫چون گفتم دستیار لازم دارم.
‫خانم استون.
‫سازمان بهداشت همه‌ی ‫آزمایش‌ها رو روی مَنی پیاده کرده.
‫حتی آزمایش‌های اختصاصی محرمانه.
‫و چون این ویروس ‫در سطح کشوری خطرناکـه...
‫نتیجه‌ی آزمایش‌ها به‌صورت مجزا
‫توی یه سرور آفلاین نگهداری می‌شه.
‫من اتاق مَنی رو می‌گردم ‫و ازش یه نمونه‌ی تازه هم می‌گیرم.
‫تو هم داده‌ها رو از سرورها بردار.
‫بعدش می‌فهمیم این ویروس چیـه
‫و چطوری جلوش رو بگیریم.
‫[ اتاق مدیریت داده‌ها ]
‫[ درحال انتقال داده‌ها... ]
‫صبح به‌خیر.
‫زود باش دیگه.
‫پیشرفتی هم حاصل شده؟
‫به نظر من که داش‌مون ‫مَنی اوضاعش خوب نیست.
‫چطور مگه؟
‫من خیلی وقتـه توی این کارم...
‫و وقتی اجل کسی رسیده باشه، حس می‌کنم.
‫مثلاً هوای اتاق سرد می‌شه ‫و انگار عزرائیل داره از کنارت رد می‌شه.
‫دیگه...
‫این بیمارستان هم که ‫فضاش به‌شدت دل‌گیره.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫نه زیاد.
‫- عینک آفتابی چی می‌گه؟ ‫- آب‌مروارید دارم.
‫توی این سن... باورت می‌شه؟
‫ولی دکتر می‌گه دیده نمی‌شه.
‫نظر تو چیـه؟
‫سلام، جردن جون.
‫آره، خوب می‌دونم کی هستی ‫و می‌دونستم می‌آی اینجا.
‫نه بابا؟ ‫از کجا فهمیدی؟
‫اومدی راز تغییرت رو بفهمی.
‫حالا بیا بریم.
‫تکون نخور!
‫کجا با این عجله؟
‫صبر کن بینم.
‫مراقب باش، عزیزم.
‫البته زیاد از این عینک خوشم نمی‌آد. ‫از رفیقم نِیت مفت برداشتم.
‫تو هم می‌شناسیش، نه؟
‫فکر کنم بشناسیش، ‫آخه گذاشتمش روی تخت‌خوابت.
‫نه، از این کارها نکن.
‫فکر کنم کم بهش تزریق کردم.
‫طفلک داره زجرکُش می‌شه.
‫آها. بالاخره رفت به ملکوت.
‫کوپر جان، چرا هشدارم رو جدی نگرفتی؟
‫اون‌قدر همه‌جا سرک کشیدی ‫که عاقبتش این شد.
‫من می‌تونم کمکت کنم.
‫خفه شو.
‫برو داخل.
‫بتمرگ.
‫می‌گم... بتمرگ.
‫حوصله‌ی بازی ندارم.
‫تو هم آلوده‌ای، مگه نه؟
‫خبر نداری چه بلایی سرت اومده.
‫اگه اینجا سروصدا راه بندازی...
‫می‌ریزن سرمون ‫و کل کشور می‌فهمه قضیه چیـه.
‫من هم دنبال دردسر نیستم. ‫پس آرامش‌مون رو حفظ کنیم، باشه؟
‫آفرین.
‫قربون آدم چیزفهم.
‫پاره‌ت می‌کنم.
‫بی‌سروصدا.
‫آره.
‫همین‌طوری ادامه بده تا دختره بمیره.
‫فکرک ردی تنها اومدم، کسخل؟
‫- مثل خودت با همکارم اومدم. ‫- داری کُس می‌گی.
‫مطمئنـی؟ ‫مگه نرفته اتاق سرورها؟
‫دستیارم مثل من اهل نمایش نیست
‫و احتمالاً تیکه‌تیکه‌ش نکرده...
‫ولی اگه باورت نمی‌شه، ‫با هم بریم ببینیمش.
‫یه تار مو ازش کم بشه، ‫زنده‌ت نمی‌ذارم.
‫آفرین.
‫چرا همون شب توی خونه‌م ما رو نکُشتی؟
‫می‌خواستم با یه تیر سه نشون بزنم. ‫تو، زیدت و داداشم مَنی.
‫نقشه‌م جواب داد. ‫راه برو.
‫رسیدیم.
‫کون خوش‌فرمی داری.
‫جِی، بده بالا.
‫بفرما.
‫- چطوری؟ ‫- عالی‌ام.
‫راه بیُفت. زود باش.
‫من هم دوستت دارم.
‫الهی بمیرم. ‫اشکم دراومد.
‫عع.
‫حال‌تون چطوره؟
‫مضطربـیم.
‫ولی هیجان‌زده و امیدواریـم.
‫بسیار عالی. ‫در ضمن...
‫درمان جویی هم داره عالی پیش می‌ره.
‫بهترین دکترها بالای سرش هستن
‫و متخصص اطفال هم براش آوردیم.
‫همه‌چی داره طبق برنامه پیش می‌ره.
‫شروع کنیم؟
‫واقعاً خوش‌شانسـین.
‫هر محصولی با آزمون‌وخطای بیشتر، ‫بهینه‌تر می‌شه.
‫این دارو همین امروز صبح تولید شده.
‫بهترین و قوی‌ترین نسخه‌ی فعلی‌مونـه.
‫کی اول تزریق می‌کنه؟
‫- من می‌زنم. ‫- باشه.
‫خیلی هم عالی.
‫اتاق ب.
‫اگه واکنش بَدی نشون دادم، ‫به زنم تزریق نمی‌کنی، فهمیدی؟
‫خیالت راحت. ‫همه‌چی آزمایش شده.
‫هیچ عوراضی وجود نداره.
‫بفرمایید.
‫تا یه ساعت دیگه، ‫هر دو یه خونواده‌ی کامل می‌شین.
‫دوستت دارم.
‫عاشق خونواده‌مـم.
بــه جــمـع مـیلـیـونـی سـیـنـمـافـریـک در ایـنـسـتـاگـرام بـپـیـونـدیـد Instagram: Cinema.Freak
‫- عشقم؟ ‫- جولیانا؟
‫خدایا.
‫- یعنی چی؟ ‫- مگه می‌شه...؟
‫- وای، چه خوشگل شدی. ‫- هوم.
‫- عزیزم؟ ‫- جان؟ چیـه؟
‫- صدامون می‌زنن. ‫- آها.
‫بریم.
‫به‌به...
‫حاضرم با هر دوتون سکس کنم.
‫بریم؟
‫مامان! بابا! ‫بالاخره اومدین.
‫- جویی. ‫- جویی.
‫- منتظرتون بودم. ‫- چه خوشگل شدی.
‫این پایان‌های خوب...
‫همیشه اشکم رو درمی‌آره.
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]