« سینمافریک مرجع رایگان فیلم و سریال بدون سانسور » .:::CinemaFreak.Net:::. «در تلگرام و اینستاگرام» TG : @cinemaafreak - IG : Cinema.freak
‫«سه هزار سال حسرت»
‫من آلیتیا هستم.
‫داستانم حقیقت داره.
‫ولی اگه بگم افسانه است، ‫احتمالش بیشتره...
‫که باورش کنین.
‫خب، روزی روزگاری...
‫که انسان‌ها با بال‌هایی فلزی ‫تو آسمون پرواز می‌کردن،
‫کفش باله‌دار پاشون می‌کردن...
‫و کف دریا راه می‌رفتن...
‫و تکه‌هایی شیشه دستشون می‌گرفتن...
‫که از هوا آهنگ عاشقانه دریافت می‌کردن،
‫زنی به شدت خوشحال و تنها زندگی می‌کرد.
‫تعمدا تنها بود.
‫دلیل خوشحالیش استقلالش...
‫و درآمدش از به کار بردن ‫ذهن پردانشش بود.
‫کسب و کارش داستان بود.
‫روایت‌شناسی بود...
‫که دنبال کش حقایق...
‫مشترک روایات بشر بود.
‫از همین روی، ‫سالی یکی دو بار،
‫به سرزمین‌های غریبی سفر می‌کرد.
‫به چین، دریای جنوبی...
‫و شهرهای ماندگار سرزمین شام سفر می‌کرد...
‫و همنوعانش اونجاها جمع می‌شدن ‫تا داستان‌هاشون رو روایت کنن.
‫از این طرف.
‫- ببخشید. ‫- از این طرف خانم.
‫چیکار می‌کنین؟ ‫می‌شه لطفا ولم کنین؟
‫رمز و رازهای استانبول.
‫آلیتیا!
‫خوش اومدی!
‫- بالاخره خوش اومدی! آخی. ‫- سلام گونهان.
‫سلام دوست عزیزم.
‫- وای، چه خارق‌العاده! ‫- ببخشید.
‫- ایشون امینه است. ‫- سلام امینه.
‫از شورای فرهنگی بریتانیا اومدم.
‫شما هم کسی رو ‫که داشت بارم رو...
‫جابه‌جا می‌کرد دیده بودین؟
‫کی رو می‌گی؟
‫شما که اومدین، زد به چاک.
‫قدکوتاه بود، کاپشن چرم گوسفند ‫پوشیده بود، یقه‌اش صورتی بود.
‫چه جالب.
‫پوستش خیلی داغ بود.
‫بوی مشک می‌داد.
‫شاید جن بوده.
‫به احتمال زیاد راننده تاکسی ‫غیرقانونی بوده.
‫بیش از حد عطر می‌زنن.
‫خب استاد،
‫منظورت اینه که به اجنه اعتقاد داری؟
‫من معتقدم عده‌ای بهشون اعتقاد دارن.
‫از جمله خودم؟
‫اجنه، اشباح،
‫فضایی‌ها، هر چی که خوشتون بیاد.
‫هتل براتون سورپرایز قشنگی فراهم کرده.
‫اینجا اتاق آگاتا کریستیه.
‫تو این اتاق...
‫«قتل در قطار سریع‌السیر شرق» رو نوشته بود.
‫خب، اگه نتونین ‫داده‌های هواشناسی رو...
‫اندازه‌گیری و مدل‌سازی کنین،
‫چطوری می‌خواین...
‫طوفان‌های تندری رو توضیح بدین؟
‫چطوری می‌خواین فصول رو توضیح بدین؟
‫اگه ندونین زمین با انحراف محوری...
‫دور خورشید می‌چرخه، چطوری می‌خواین ‫گذر از پاییز به زمستون...
‫و بهار و تابستون رو توضیح بدین؟
‫همه‌چی پر رمز و راز بود.
‫از فصول گرفته تا سونامی‌ها ‫تا بیماری‌های میکروبی...
‫چه کاری جز روی آوردن ‫به روایات از دستمون برمی‌اومد؟
‫همون‌طور که دکتر بینی ‫با اشتیاق گفتن، باید درک کنیم...
‫که زمانی راهی جز روایات...
‫واسه سر در آوردن ‫از هستی گیج‌کننده‌مون نداشتیم.
‫کاملا درسته.
‫با روایت داستان‌های مختلف واسه همدیگه،
‫برای کل شگفتی‌ها و فجایع...
‫اسامی مختلفی...
‫اسامی مختلفی گذاشتیم.
‫بذارین نشونتون بدم.
‫ما داستان‌های خدایانی قدرتمند ‫و قابل درک رو روایت می‌کردیم...
‫که تو کل فرهنگ‌ها و اساطیر حضور داشتن،
‫از یونان گرفته، تا روم، تا اسکاندیناوی...
‫و بقیه جاها.
‫آثار آشنای زئوس، پوزئیدون، آتنا،
‫ثور و همه‌شون...
‫حتی امروز هم به چشم می‌خورن.
‫بقایاشون از این قراره.
‫همچنان این سوال مطرحه ‫که هدفشون چیه؟
‫الان ازشون چی می‌خوایم؟
‫یه طرف بحث اساطیره، ‫یه طرف بحث علم.
‫وای. ببخشید.
‫اسطوره‌شناسی دانش اون زمانمون بود.
‫علم دانشیه که تا الان به دست آوردیم.
‫بالاخره...
‫روایات علمی جای...
‫روایات خلقتمون رو می‌گیرن.
‫کلی هم واسه علم زحمت می‌کشن.
‫کل خدایان و هیولاها...
‫هدف اصلیشون رو از دست می‌دن...
‫و صرفا به استعاره بدل می‌شن.
‫چرت می‌گی!
‫آلیتیا!
‫آلیتیا.
‫چی شد؟
‫نمی‌دونم. ‫یهو افتاد.
‫خدا جون.
‫حالت خوبه؟
‫بهتر نیست بری دکتر؟
‫واسه چی؟ ‫من که حالم خیلی خوبه.
‫عذر می‌خوام آلیتیا. ‫مطمئنی؟
‫به جز درد و گرفتگی‌های عادیم،
‫اتفاق جدیدی نیفتاده.
‫دلیلی نداره شلوغش کنم.
‫خب، اونجا چی شده بود؟
‫اخیرا قوه تخیلم بهم چیره می‌شه.
‫برام کمین می‌کنه.
‫گمون کنم هشداری باشه.
‫که چیکار کنی؟
‫که از خود راضی نباشم.
‫که حواسم جمع کارم باشه.
‫هر از گاهی به شدت تقویت می‌شه.
‫سعی می‌کنم باهاش مقابله نکنم.
‫یه لحظه کنترلم رو به دست می‌گیره ‫و بعدش بی‌خیال می‌شه.
‫چی بی‌خیال می‌شه؟
‫وای گونهان، اصلا منطقی نیست. ‫دقت نکن.
‫رفتارت خیلی بچگانه شده‌ها. می‌دونستی؟
‫راستش، من واقعا بچه‌ام.
‫اگه سرنوشت وجود داشته باشه، ‫می‌شه از دستش فرار کرد؟
‫از کجا معلوم؟
‫ولی از من بشنوین،
‫تو بازار بزرگ استانبول،
‫شصت و دو خیابون ‫و چهار هزار مغازه هست.
‫یکی از مغازه‌هاش هم سه اتاق داره.
‫تو کوچک‌ترین اتاقش...
‫یه مشت وسیله جدید و قدیمی...
‫درهم ریخته بود.
‫من از زیر کپه‌شون...
‫یه یادگاری برداشتم.
‫می‌دونین این چیه؟
‫مطمئن نیستم، ولی ممکنه...
‫«چشم بلبل» باشه.
‫حوالی سال 1845، چند شیشه‌ساز ‫تو اینجیرکوی مشغول بودن.
‫به خاطر همین الگوی مارپیچ ‫آبی و سفیدشون مشهور شده بودن.
‫وای، خواهش می‌کنم. ‫قراره من برات هدیه بگیرم.
‫چیزی به این داغونی انتخاب نکن.
‫خب، اِم، اگه واقعا «چشم بلبل» باشه،
‫می‌شه اعتبار تاریخیش رو سنجید؟
‫خب، می‌گن اگه اصل باشه،
‫گاهی می‌شه لکه‌های خون...
‫ریه‌های شیشه‌گران رو توش دید.
‫ولی به احتمال زیاد این رو همین اواخر ‫به تقلید از اون طرح ساختن.
‫این با آتش خراب شده. ‫چیز دیگه‌ای بردار.
‫نه، ممنون گونهان.
‫ازش خوشم میاد.
‫نمی‌دونم چیه، ولی مطمئنم ‫داستان جالبی پشتشه.
‫مترجم: «کیارش نعمت گرگانی و آیـــدا» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و AydaNaderiSubT@
‫الو؟
‫صبحتون به خیر دکتر بینی.
‫- صبحتون به خیر. ‫- از خدمات هتل تماس می‌گیرن.
‫- آها. ‫- تخم‌مرغتون رو چطوری درست کنیم؟
‫اِم، لطفا عسلی باشه.
‫- نون تست هم بذاریم؟ ‫- آره، ولی دورش رو ببرین.
‫- دوتا تخم‌مرغ باشه؟ ‫- یه‌دونه کافیه.
‫- خیلی‌خب، ممنون. ‫- ممنون.
‫الان چشمم رو می‌بندم، ‫تا سه می‌شمارم...
‫و خیلی ممنون می‌شم...
‫اگه بعدش رفته باشی.
‫یک،
‫دو،
‫سه،
‫چهار،
‫پنج،
‫شش،
‫هفت، هشت،
‫نه، ده.
‫گمون نکنم انگلیسی بلد باشی.
‫آلمانی چی؟
‫اسپانیایی چی؟
‫یونانی چی؟
‫زبان یونانی هومری بلدی؟
‫تو دانشگاه...
‫چند کلاس برداشته بودم.
‫لطفا ازم نترس،
‫رفتارت هم باهام عادی نباشه.
‫من به خاطر آزادیم...
‫بهت مدیونم.
‫از همین روی،
‫سه آرزوت رو...
‫برآورده می‌کنم.
‫قوانینی وجود داره...
‫که نباید زیر پاشون بذاری.
‫سه آرزو یعنی سه آرزو.
‫سه عدد قدرته.
‫نمی‌تونی آرزو کنی...
‫که بی‌نهایت آرزو کنی.
‫آره. خودم با این مفاهیم آشنایی دارم.
‫آرزوی زندگی ابدی ‫هم نمی‌تونی بکنی.
‫ذات تو فانیه.
‫ذات من نامیراست.
‫ضمنا، نمی‌تونم گناه کسی رو ببخشم...
‫یا به کل درد و رنج‌ها پایان بدم.
‫من جنی بیش نیستم.
‫منطقیه.
‫محدودیت‌هایی دارم.
‫این چیه انسان کوچولو؟
‫ایشون...
‫جادوگره.
‫در مسیر زمان راهنماییمون می‌کنه.
‫اینشتینه.
‫اینشتین.
‫تو جادوگری...
‫که تو جعبه اسیرش کردی؟
‫نه. نتیجه علمه.
‫تلویزیون.
‫ترکیب امواج نور و صداست.
‫فرستنده.
‫طرز کارش رو خوب بلد نیستم.
‫من استاد ادبیاتم.
‫ما اطلاعات زیادی نداریم.
‫من جنم و قدرت زیادی ندارم،
‫ولی کم‌کم دارم این پیام‌ها رو می‌فهمم.
‫آها!
‫زبانم رو یاد گرفتی.
‫زبان انگلیسی پیچیده نیست.
‫به نظرم می‌شه قوانینش رو ‫خیلی زود یاد گرفت.
‫نه، نه، نه.
‫می‌خوای این آلبرت کوچولو رو ‫واسه خودت نگه داری؟
‫نه، نه، نه.
‫حتما به ضررش می‌شه. ‫بذارش سر جاش.
‫- می‌تونم بزرگش کنم. ‫- چطوری؟
‫می‌تونیم باهاش صحبت کنیم.
‫- چطور ممکنه؟ ‫- نه، بذارش سر جاش.
‫- چنین آرزویی می‌کنی؟ ‫- غیرممکنه.
‫نه‌خیر. وظیفه خودته.
‫خب، چه آرزویی می‌کنی؟
‫خواسته قلبیت چیه؟
‫خب، اِم، بیا عجله نکنیم.
‫باید آروم آروم پیش برم.
‫من که هرچقدر بخوای وقت دارم.
‫از خودت برام بگو.
‫آلیتیا بینی هستم.
‫اومدم ترکیه ‫تو همایشی شرکت کنم.
‫یه روز دیگه هم برمی‌گردم میهن خودم.
‫به علاوه؟
‫به علاوه، باید اعترافی بکنم.
‫این مسئله رو به هیچ‌کس نگفتم.
‫احسنت.
‫وقتی کم سن و سال بودم، ‫پسری تو زندگیم بود.
‫اولین عشقت بود؟
‫نه، نه، نه. ‫از گوشت و خون نبود.
‫جن بود؟
‫نه.
‫اون موقع مدرسه‌ای دخترونه می‌رفتم.
‫کلی دختر اونجا بود.
‫خب، من هم ذاتا موجود منفردی‌ام.
‫بعدش این پسره، انزو،
‫از دل پوچی اومد پیشم.
‫از روی نیاز تخیل به وجود اومد.
‫به زبونی که فقط ‫خودمون دوتا بلد بودیم...
‫برام داستان تعریف می‌کرد.
‫وقتی هم که سردرد داشتم، ‫همیشه ناپدید می‌شد،
‫ولی وقتی به خاطر آسم...
‫نمی‌تونستم تکون بخورم، ‫همون نزدیکی‌ها بود.
‫عین همین آلبرت کوچولو بود...
‫که نذاشتی بهت بدمش؟
‫تجلی بود؟
‫صرفا تجلی غیاب بود.
‫می‌ترسیدم از پیشم بره، ‫واسه همین نوشتمش.
‫و دفتری رو با حقایق مربوطه پر کردم.
‫ولی هرچی بیشتر ‫سعی کردم واقع‌گرایی رو دخیل کنم،
‫بیشتر داشتم شک می‌کردم...
‫و کم‌کم همه‌چی ‫خیلی احمقانه جلوه کرد.
‫احساس حماقت می‌کردم.
‫در نتیجه، بعد از مدتی...
‫کلش رو تو کوره مدرسه سوزوندم.
‫بعدش هم کلا ناپدید شد.
‫با این حال، من اینجام.
‫با این که منطقی نیست، همین‌طوره.
‫واقعا اینجام، ‫کلی هم کار داریم.
‫می‌شه لطفا بعدا بیاین؟
‫از خدمات هتل اومدم دکتر بینی.
‫صبحانه‌تون رو آوردم.
‫یه دقیقه وایستین!
‫باید در رو ببندی.
‫صبح به خیر.
‫کجا بذارمش دکتر بینی؟
‫ممنون. خودم می‌برم.
‫- لطفا بذارین خودم بیارم. ‫- نه. نه، خودم می‌تونم ببرم.
‫چقدر خوب دکتر بینی. ‫امیدوارم خوب استراحت کرده باشین.
‫وای، ظاهرا خیلی خوشمزه است. ‫آره، خوب استراحت کردم.
‫قصد دارین امروز ‫که این‌قدر قشنگه چیکار کنین؟
‫اِم، نمی‌دونم. ‫دارم بداهه پیش می‌رم.
‫خب، دوست دارم امروز بعد از ظهر، ‫هر وقت فرصت داشتین،
‫خیلی لطف دارین. ممنون.
‫نمایشگاه هنری زیبایی رو نشونتون بدم.
‫- شاید بعدا تونستیم بریم. ‫- خیلی خوب می‌شه.
‫ممنون. روز قشنگی داشته باشین.
‫خیلی‌خب. چه عالی. نوش جان.
‫ممنون!
‫[لطفا مزاحم نشوید]
‫می‌بینم اندازه مناسب‌تری پیدا کردی.
‫هر کاری از دستم بربیاد ‫انجام می‌دم که همرنگ جماعت باشم.
‫بفرمایین.
‫لزومی نداشت صبحانه سفارش بدم.
‫نون نخودچیه. ‫ترکیب نخود، میخک صدپر و پسته است.
‫تو دهن آدم آب می‌شه.
‫می‌شه سوالی ازت بپرسم؟
‫هرچی می‌خوای بپرس.
‫چی شد که تو بطری من ساکن شدی؟
‫وای، داستانش مفصله.
‫سومین دوران حبسم رو ‫اون تو گذروندم.
‫سه بار تو بطری اسیر شدی؟
‫درسته که جنم، ‫ولی احمق هم هستم...
‫و به شدت از مکالمه با زنان لذت می‌برم.
‫باید در آینده بیشتر دقت کنم.
‫اولین بار چطور اسیر شدی؟
‫به خاطر امیالم اسیر شدم.
‫دیگه چه دلیلی می‌خواست داشته باشه؟
‫طرف کی بود؟
‫سبا بود.
‫ملکه سبا رو می‌گی؟
‫خویشاوندم بود.
‫اون هم جن بود؟
‫مادرش جن بود.
‫ممکنه؟
‫اجنه و انسان‌های فانی می‌تونن...
‫طبق قوانینی با هم باشن،
‫ولی نمی‌تونن فرزندی نامیرا بیارن،
‫عین خر و اسب که فرزندشون...
‫قاطری نازا می‌شه.
‫خب، چه شکلی بود؟
‫به جز موهای پرپشت روی پاش،
‫عین باقی انسان‌ها بود،
‫البته فرقش در سبا بودنش بود.
‫طبق روایات، خیلی زیبا بود.
‫زیبا نبود. ‫خودِ زیبایی بود.
‫از هر نظر آزاد بودم.
‫به اتاق‌خوابش رفت و آمد داشتم.
‫سبا...
‫من هم عین برده‌های خانمش بلد بودم...
‫چطوری لمسش کنم ‫که با خوشی به خودش بلرزه.
‫هیچ‌وقت دلم این‌قدر ‫پیش موجودی گیر نکرده بود.
‫اون هم ازت خوشش می‌اومد؟
‫من بازیچه‌اش بودم. ‫محرم اسرارش بودم.
‫ممکن بود عزیزتر هم بشم، ‫ولی سلیمان نذاشت.
‫پادشاه سلیمان رو می‌گی؟
‫یاد و خاطره‌اش گرامی باد.
‫از اون سر بیابون اومد ‫تا دلش رو به دست بیاره.
‫خودش نرفته بود پیشش؟
‫نه. اصلا.
‫ولی تو کل کتاب‌های مقدس ‫این شکلی نوشتن.
‫تو کل روایات و نقاشی‌ها این شکلیه.
‫هندل هم آهنگش رو ساخته.
‫خانم، خودم اونجا بودم دیگه.
‫سلیمان اومده بود سراغش.
‫تو ملکه‌ای، ‫چون پرنده‌ای قوی رهایی...
‫و همه‌جا تحت نظرته.
‫واسه چی باید خودت رو ‫به تخت‌خواب یه مرد محدود کنی؟
‫ای جن خویشاوند عزیزم،
‫هیچ مردی نمی‌تونه ‫من رو اون شکلی اغفال کنه.
‫اولش آهنگ زد.
‫من کل توانم رو به کار بردم ‫که منصرفش کنم.
‫ولی وقتی...
‫موی پاش رو با موم معطر...
‫زنبور جاباسا اصلاح کرد،
‫فهمیدم کاری از پیش نمی‌برم.
‫ولی باز هم عین احمق‌ها بهش می‌گفتم...
‫بدنش غنی و دوست داشتنیه،
‫اما ذهنش غنی‌تر، دوست‌داشتنی‌تر...
‫و پایاتره.
‫اون هم با کل حرف‌هام موافقت کرد...
‫و قطره اشکی داغ ‫از چشمش سرازیر شد.
‫کم‌کم وظایفی بهش محول کرد ‫که غیرممکن جلوه می‌کردن،
‫گفته بود نخ ابریشمی سرخی رو...
‫تو کاخ هزار اتاق پیدا کنه،
‫اسم سری مادرش که جن بوده رو حدس بزنه...
‫و بزرگ‌ترین خواسته زنان رو بهش بگه.
‫این یکی واقعا غیرممکن جلوه می‌کنه.
‫واسه اون غیرممکن نبود.
‫می‌تونست با حیوانات زمینی...
‫و اجنه آتشین صحبت کنه.
‫به مورچه‌ها گفت ‫نخ ابریشمی سرخ رو پیدا کنن...
‫و از یه عفریت خواست ‫اسم مادرش رو دم گوشش زمزمه کنه.
‫بعدش تو چشمش نگاه کرد...
‫و بزرگ‌ترین خواسته زنان رو بهش گفت.
‫متحیر شده بود...
‫و بهش گفت درست گفته.
‫به همین ترتیب بزرگ‌ترین خواسته خودش رو ‫که ازدواج باهاش...
‫و همخوابه شدن باهاش باشه رو برآورده کرد.
‫جادوگر خیلی ماهری بود...
‫و من رو با بیان...
‫کلمه‌ای قدرتمند ‫تو یه بطری برنجی حبس کرد.
‫اصلا به خاطرم خواهش نکرد.
‫براش هیچ ارزشی نداشتم.
‫در حکم نفسی در بطری بودم.
‫خلاصه افتادم تو دریای سرخ...
‫و دو هزار و پونصد سال ‫اسارت کشیدم.
‫آدم به جز خواب،
‫دو هزار و پونصد سال ‫تو بطری چیکار می‌کنه؟
‫اجنه نمی‌خوابن.
‫خب، پس چجوری کنار اومدی؟
‫خب، صد سال اولش ‫بابت سرنوشتم خشمگین بودم.
‫به درگاه باشکولو دعا کردم ‫که آزاد بشم،
‫ولی وقتی اثر نکرد،
‫به درگاه کل خدایانی که می‌شناختم...
‫و نمی‌شناختم دعا کردم.
‫وقتی باز هم پاسخی دریافت نکردم،
‫وقتم رو صرف خیال‌پردازی کردم...
‫و کل لحظات زندگیم رو مرور کردم.
‫وقتی هم بارها و بارها ‫تکرار کردم و خسته شدم،
‫دوباره دعا کردم و خشمگین شدم.
‫بعدش هم بالاخره...
‫به خودم حقه‌ای زدم.
‫دعا کردم تو بطری بمونم.
‫از درگاه باشکولو خواستم ‫تا ابد تو بطری بمونم.
‫خب، اثر داره؟
‫که آدم خواسته‌ای نداشته باشه؟
‫که وانمود کنه تنها خواسته‌اش...
‫تداوم اسارتش تو بطریه؟
‫نه.
‫نزدیک‌ترین تجربه اجنه به مرگ همینه.
‫خودت جواب سوالش رو بلدی؟
‫بزرگ‌ترین خواسته زنان رو می‌گی؟
‫آره.
‫خودت بلد نیستی؟
‫اگه خودت ندونی، ‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫خب، مسلما خواسته همه‌مون یکسان نیست.
‫خانم، من اصلا از آرزوهات خبر ندارم.
‫من تو زندگیم به جایی رسیدم ‫که کل نیازهام برآورده شده.
‫می‌تونم بگم راضی و خرسندم.
‫بگو ببینم.
‫همسر کسی هستی؟ ‫بیوه کسی هستی؟
‫- اِم... ‫- شاید مادر کسی باشی؟
‫نه بچه، نه خواهر و برادر ‫و نه والدینی دارم.
‫قبلا شوهری داشتم.
‫آها.
‫خب، شوهرت چه رنگی بود؟
‫چه رنگی بود؟
‫اولش می‌درخشید.
‫آخرش چی؟
‫داستان جذابی نیست.
‫ولی بالاخره داستانه. ‫داستان خودته...
‫و همیشه عاقلانه است...
‫آدم افرادی رو که بهشون مدیونه، بشناسه.
‫خواهش می‌کنم.
‫خب، خیلی‌خب، اِم...
‫همدیگه رو از بچگی می‌شناختیم.
‫اِم، زود ازدواج کردیم.
‫اولش از ذهن و بدن همدیگه...
‫لذت می‌بردیم.
‫اِم...
‫گذر سال‌ها رو به راحتی طی کردیم...
‫و بعدش به مرور زمان...
‫همه‌چی نیست و نابود شد...
‫و از صمیمیتمون...
‫کاسته شد.
‫خب، الان کجاست؟
‫با املین پورتر تو هکنی ساکنه.
‫هوم.
‫[جک]
‫بهم گفته بود...
‫نمی‌تونم احساسات ملت رو تشخیص بدم.
‫نمی‌تونستم احساسات خودش رو تشخیص بدم.
‫... آدم باید هدفمند باشه دیگه.
‫چه هیجان‌انگیز!
‫- واقعا هیجان‌انگیزه! ‫- نه‌خیر، نیست.
‫بذار خودم حدس بزنم. ‫کسی توش نمی‌میره.
‫نه!
‫ساختار مغزم به شکلیه...
‫که هم منبع قدرتمه،
‫هم منبع انفرادم.
‫گمون کنم واسه همین ‫از روایات خوشم میاد.
‫احساسات رو از طریق ‫روایات درک می‌کنم.
‫شاید بتونی آرزو کنی برگرده.
‫وای، نه، نه، نه. نه، نه، نه.
‫نه.
‫با خودم گفتم، اِم...
‫ممکنه بابت فقدان و خیانت ‫سوگواری کنم، ولی...
‫نه، در واقع رها شده بودم.
‫عین زندانی‌ای می‌موندم...
‫که از سیاهچالی خارج ‫و زیر آفتاب اومده بودم.
‫فضای زندگی خودم رو گسترش دادم.
‫نه، آرزوی دیگه‌ای ندارم.
‫تو زن عاقل و محتاطی هستی آلیتیا،
‫ولی همه‌مون امیالی داریم،
‫حالا ممکنه در اعماق وجودمون ‫پنهان شده باشن.
‫ممکنه.
‫ولی من روایت‌شناس هم هستم...
‫و چنین موضوعی مشکل‌ساز می‌شه.
‫خیلی مشکل‌ساز می‌شه.
‫آخه من کل روایات اجنه...
‫حقه‌باز رو خوندم...
‫و می‌دونم چطوری آدم رو گول می‌زنن...
‫که به نفع خودشون آرزو کنن.
‫من از اون‌ها نیستن.
‫من خداترس و شریفم...
‫و اومدم صرفا خواسته قلبت رو برآورده کنم.
‫خب، حتی اگه این‌طور باشه،
‫از کجا می‌دونی می‌تونی ‫به آرزوکنندگان اعتماد کنی؟
‫از کجا می‌دونی می‌تونی ‫به من اعتماد کنی؟
‫خب، امیدوارم بتونم.
‫واقعا امیدوارم بتونم ‫به تو اعتماد کنم.
‫روایت...
‫کوتاه بامزه‌ای داریم. ‫احتمالا خودت شنیده باشیش.
‫سه دوست با قایقی کوچک ‫تو دریا گم می‌شن.
‫ماهی سحرآمیزی می‌گیرن...
‫که می‌گه یه آرزوی ‫هرکدومشون رو برآورده می‌کنه.
‫اولی می‌گه:
‫«آرزو می‌کنم خونه پیش همسرم بودم.»
‫ناپدید می‌شه.
‫دومی می‌گه: ‫«آرزو می‌کنم الان داشتم...»
‫«با بچه‌هام تو باغ بازی می‌کردم.»
‫اون هم می‌ره.
‫ولی سومی می‌گه: ‫«دلم واسه دوستانم تنگ شده،»
‫«آرزو می‌کنم الان اینجا بودن.»
‫خودت بلدی.
‫کل روایات مربوط به آرزو، درس عبرته.
‫هیچ‌کدومشون پایان خوشی ندارن.
‫حتی روایات طنزش هم پایان خوش ندارن.
‫ولی نویسنده این یکی روایت خودمونیم...
‫و می‌تونیم از کل تله‌ها اجتناب کنیم.
‫خب، اگه اصلا آرزویی نکنم چی؟
‫جانم؟
‫اگه آرزویی نکنم چی؟
‫در اون صورت...
‫فاجعه می‌شه!
‫خیلی‌خب.
‫باید داستان دومین دوران حبسم رو ‫برات تعریف کنم.
‫سراپا گوشم.
‫هیچ‌وقت نمی‌فهمم...
‫چی شد که بطریم از ته دریای سرخ...
‫سر از کاخی تو قسطنطنیه درآورد.
‫ولی حس می‌کنم پای..
‫کشتن جنگویی عثمانی،
‫سرنگونی یه امپراتوری...
‫و دختری عاشق وسط بود.
‫مرحبا.
‫خب، تو کی هستی؟
‫[فراموشی یک جن]
‫گلتن برده‌ای بود...
‫که تو اندرونی حرمِ...
‫هم‌بالینان ساکن بود.
‫وقتی جلوش ظاهر شدم،
‫غش کرد.
‫من کلی جون کندم ‫تا به هوش بیارمش.
‫تأکید کردم ‫که اصلا نمی‌خوام بلایی سرش بیارم،
‫آخه محکوم به حبس تو بطری‌ام.
‫ولی بعد از برآورده شدن ‫سه آرزوت آزاد می‌شی.
‫بعد از برآورده شدن سه آرزوی خودش.
‫- بفرمایین. ‫- خیلی‌خب.
‫خب، دخترک بیچاره بهم گفت...
‫عشق مرد زیبایی عقل و هوش از سرش برده...
‫و در جا آرزو کرد...
‫دلش رو به دست بیاره.
‫این‌ها رو براتون درست کردم.
‫از قضا...
‫عاشق مصطفی باشکوه شده بود.
‫شاهزاده مصطفی رو می‌گم.
‫بزرگ‌ترین پسر سلیمان محتشم...
‫و احتمالا ولیعهد تاج و تختش بود.
‫اگه می‌دونستم بعدش چی می‌شه،
‫خطر مقابله با فرشته‌ها انتقام ابلیس رو...
‫به جون می‌خریدم ‫که حواسش رو از آرزوش پرت کنم.
‫ولی بدون فکر کردن،
‫بطریم رو برداشتم ‫و روغن‌هایی جهت...
‫آماده‌سازیش فراهم کردم.
‫روغن دلربایی بود...
‫که قبلا سبا استفاده می‌کرد.
‫بهش هشدار دادم بطریه رو مخفی کنه...
‫مبادا قدرتش دست کس دیگه‌ای بیفته.
‫رفتن سراغ مصطفی.
‫گلتن.
‫اسمش رو زمزمه کردم.
‫اون فرستاد سراغش.
‫خیلی راحت بود.
‫از اون‌جایی که جن هستم، ‫به شدت نسبت...
‫به رفتار انسان‌ها کنجکاوم.
‫از همین روی، در اوقات فراغتم...
‫تو کاخ می‌گشتم تا شاهد دسیسه‌ای باشم.
‫همون‌جا بود که برای اولین بار...
‫بین خواجه‌ها، همسران و هم‌بالینان،
‫خرم رو دیدم.
‫همون زن خندان رو دیدم.
‫اون هم برده‌ای بود...
‫که بین اون همه آدم ‫پیشرفت کرده بود...
‫و سوگلی سلطان شده بود.
‫چشم سلیمان فرزانه ‫کسی جز اون رو نمی‌دید.
‫اون هم می‌خواست ‫از تاج و تخت مقابل...
‫مصطفی عزیزش محافظت کنه ‫تا به پسران خودش برسه.
‫از همین روی، ‫به افراد زیادی گفته بود...
‫شاهزاده رو تحت نظر داشته باشن.
‫اولش که دیدم خرم...
‫چه استادانه همه رو به بازی می‌گره،
‫نگران شده بودم ‫گلتن عزیزم هم اسیر نقشه‌هاش بشه.
‫سعی کردم بهش هشدار بدم ‫که مراقب باشه.
‫ولی خودش دومین آرزوش رو ‫انتخاب کرده بود.
‫آرزو می‌کنم باردار بشم.
‫از مصطفی باردار بشی؟
‫خواهش می‌کنم ‫چنین آرزویی نکن.
‫خواسته قلبیمه.
‫آرزوم رو برآورده کن.
‫زود باش.
‫خواهش می‌کنم صبر کن.
‫اشتباه بزرگی بود.
‫آخه همون موقع...
‫داشتن سلیمان محتشم رو...
‫تضعیف می‌کردن.
‫جنگجویانش معتقد بودن دل‌نازک شده...
‫و بیش از حکمرانی قاطعانه،
‫به اشعارش علاقه‌مند شده.
‫خرم شایعاتی پخش می‌کنه...
‫که ارتش می‌خواد ‫تاج و تختش رو تصاحب کنه...
‫و مصطفی رو جایگزینش کنه.
‫شاهزاده حکم سرباز پیاده...
‫بازی بی‌پایان قدرت رو پیدا کرده بود.
‫سلیمان محتشم،
‫سلیمان فاتح،
‫حامی و محافظ امپراتوری‌ها،
‫سلیمان پدر...
‫چاره‌ای نداشت...
‫و می‌دونست قلبش ‫با چنین کاری می‌شکنه.
‫در همین حین، گلتن اصلا دلیلی نمی‌دید...
‫که به خاطر باردار بودن پسر...
‫سلطان بعدی، نباید جایی آفتابی بشه.
‫با این که کلی بهش هشدار داده بودم،
‫همه‌جا سینه و شکم برآمده‌اش رو ‫به نمایش می‌ذاشت.
‫حرفش هم خیلی زود ‫تو حرم پیچید.
‫نقشه‌های وحشتناکشون ‫به سرعت پیش رفتن.
‫شاهزاده مصطفی با معصومیت...
‫به پیشگاه پدرش رفت...
‫تا بابت وفاداریش ‫بهش اطمینان خاطر بده.
‫سلطان عزیزم.
‫پدر...
‫ولی مزدوران در خفا کمین کرده بودن.
‫جان‌نثارانش رو که خیلی دوستش داشتن...
‫با فریاد صدا کرد،
‫ولی صداش با بند کمان پدرش خفه شد...
‫و نفسش بند اومد.
‫گلتن!
‫دارن میان سراغت.
‫آرزو کن!
‫یه آرزوی دیگه بیشتر نمونده.
‫واسه چی؟
‫گلتن.
‫دارن میان بکشنت!
‫شاهزاده ازم محافظت می‌کنه.
‫کاری از دستش برنمیاد. ‫آرزو کن!
‫اون عاشقمه.
‫گلتن.
‫شاهزاده مرده!
‫مرده!
‫کل طرفدارانش مرده‌ان.
‫خرم داره میاد سراغت...
‫«آرزو کن!»
‫«خودت رو نجات بده گلتن!»
‫کافی بود چند کلمه ادا کنه ‫تا آزاد بشه...
‫و بتونه بچه‌اش رو در امنیت به دنیا بیاره،
‫من هم بالاخره می‌تونستم ‫به قلمرو اجنه برم.
‫ولی بدو بدو رفت تو دل آدمکش‌ها.
‫می‌خواستم بهشون حمله کنم،
‫ولی یکی از پیروان ابلیس جلوم رو گرفت.
‫کسی نمی‌خواد اینجا باشی.
‫نمی‌تونی داستانش رو تغییر بدی.
‫اگه آرزو نکنی...
‫محکوم به فنایی.
‫گلتن!
‫اصلا آرزو نکرد خودش رو نجات بده.
‫اصلا آرزو نکرد ‫که جفتمون رو نجات بده.
‫خلاصه، همون‌جا نشسته بودم،
‫یا می‌شه گفت ننشسته بودم،
‫چیزی نمونده رها بشم، ‫ولی برآورده نکردن...
‫سومین آرزوش تو این دنیا گرفتارم کرد.
‫ولی خودت متوجهی که داستان...
‫زنی رو برام تعریف کردی ‫که صرفا به خاطر آرزوهای خودش...
‫محکوم به فنا شد، مگه نه؟
‫آره، ولی تکمیل نکردم آرزوهاش موجب شد...
‫من هم محکوم به فنا بشم.
‫کس دیگه‌ای نمی‌تونست ‫آرزوهاش رو کامل کنه؟
‫امیدوار بودم همین‌طور بشه.
‫یعنی در اون صورت ‫بالاخره آزاد می‌شی؟
‫تنها امیدم همینه.
‫ولی خودت نامرئی شده بودی.
‫عین اشباح شده بودم.
‫نامرئی می‌گشتم.
‫بطریت هم...
‫زیر سنگ لقی که فقط گلتن محروم...
‫از جاش خبر داشت پنهان بود.
‫آره، واقعا مخمصه بدی بود.
‫سعی کردم توجه کسی رو جلب کنم،
‫فرقی نداشت، فقط می‌خواستم کمکم کنه.
‫واقعا خیلی تلاش کردم.
‫عطرشون رو دنبال کردم، ‫همیشه دنبالشون بودم.
‫مصمم بودم، التماس می‌کردم، ‫فریاد می‌کشیدم.
‫هر کاری می‌کردم که توجهشون رو ‫به خودم جلب کنم.
‫صد سال به طرز رقت‌آوری ‫همین کار رو کردم...
‫و هر بار که شکست می‌خوردم، ‫از انگیزه‌ام کاسته می‌شد.
‫ولی بعدش سال 1620،
‫امید به شکل پسری ‫شمشیر به دست وارد زندگیم شد.
‫[دو برادر و زنی بزرگ‌جثه]
‫مراد! مراد!
‫مراد!
‫پسره به طریقی ‫حضورم رو حس کرد...
‫و تونستم بکشونمش دم سنگه.
‫ابراهیم!
‫بیا.
‫مراد!
‫ابراهیم!
‫ولی همین که چیزی نمونده بود...
‫من رو به دست بیارن،
‫مادرشون پیداشون می‌کنه.
‫مادرشون کوسم،
‫از بیوه‌های سلطان احمد یکم بود.
‫پسرهاش هم تو صف تاج و تخت هستن.
‫وقتی موی پای مراد رو دیدم،
‫فهمیدم یکی از اجدادش جن بوده...
‫و قدرت اجنه تو وجودش هست.
‫همه‌جا دنبالش رفتم...
‫و مصمم بودم دوباره بکشونمش سمت سنگه.
‫ولی در سن چهار سالگی ‫به تاج و تخت می‌رسه...
‫و سلطان مراد چهارم می‌شه.
‫و چون درگیر دسیسه‌های همیشگی می‌شه،
‫بیش از پیش نادیده‌ام می‌گیره.
‫در سن بیست سالگی ‫ارتشش رو به جنگ می‌بره.
‫خودش کنار افرادش...
‫در قفقاز و بین‌النهرین مبارزه می‌کنه.
‫روایات بی‌پرواییش رو تعریف می‌کنن...
‫و حتی به فکر جون خودش هم نبود.
‫از دیدار مجددش ناامید شدم.
‫آلیتیا، امید یه پا هیولاست، ‫من هم بازیچه‌اش هستم.
‫یعنی مرد؟
‫تو نبرد نمرد.
‫کوسم باید...
‫تو استانبول از تاج و تخت محافظت می‌کرد.
‫باید از ابراهیم محافظت می‌کرد.
‫- برادر کوچکش رو می‌گی؟ ‫- آره.
‫آخرین فرد از خاندان عثمانی بود.
‫باید فرزندان پسر بیاره.
‫در نتیجه، کوسم تو قفسی که در و دیوارش رو ‫با پوست سمور پوشونده بودن، حبسش کرد.
‫چه زندانی.
‫آدم هم اصلا دلش نمی‌خواد ‫از چنین زندانی خارج بشه.
‫اونجا به شدت فاسد شد.
‫معتقد بود هر چی حجم گوشت بیشتر باشه،
‫آدم بیشتر لذت می‌بره.
‫در نتیجه، کوسم زنان زیبایی ‫شهوت‌انگیز و بزرگ‌جثه پیدا می‌کنه...
‫و به اتاقش می‌بره.
‫سرنوشتم دقیقا به خاطر ‫این فتیش تغییر می‌کنه.
‫چطور مگه؟
‫به زودی می‌فهمی.
‫مراد برگشت.
‫البته با این که فاتحانه برگشت،
‫نمی‌تونست ردای خونینش رو دربیاره.
‫جنگ واقعا روحش رو فاسد کرده بود.
‫صبر کردم تا تنها بشه.
‫مصمم بودم دوباره بکشونمش سمت سنگه.
‫نمی‌خوام وسط حرفت بپرم، ‫ولی واقعا سوالی برام پیش اومده.
‫برات فرقی نداشت ‫که چنین آدمی...
‫ممکنه چه آرزویی بکنه؟
‫آخه طرف سیری‌ناپذیر بود.
‫نه.
‫حتی اگه آرزوش به شدت ‫خبیثانه بود هم فرقی نداشت؟
‫اگه به آزادیم ختم می‌شد، فرقی نداشت.
‫حقیقت از این قراره ‫که ذهنش درگیر مسائل دیگه‌ای بود.
‫معتقد بود شکست‌ناپذیره...
‫و باید به منظور حکومت بی‌پایانش، ‫از شر کل رقبا خلاص بشه.
‫واسه چی می‌خواین ‫شمشیرتون رو حروم کنی شیر بزرگ؟
‫ابراهیم.
‫برادر بزرگم...
‫عین نوزاد می‌مونه.
‫چطور ممکنه بتونه حکمرانی کنه.
‫کوسم باید جلوش رو می‌گرفت.
‫باید به طرق دیگه‌ای ‫رضایتش رو جلب می‌کرد...
‫تا حواسش از عطش خونش پرت بشه.
‫اول شرایطی فراهم کرد ‫که دائما مست باشه.
‫بعدش اقدام به شدت موذیانه‌ای کرد.
‫شاید از این کارش لذت ببری.
‫عده‌ای رو به سراسر...
‫امپراتوریشون اعزام کرد...
‫تا بهترین راویان رو پیدا کنن.
‫اون‌هایی که نظرش رو جلب نمی‌کردن،
‫یا از ترس فرار می‌کردن ‫یا قربانی بی‌حوصلگیش می‌شدن.
‫فقط یکیشون...
‫تونست محصورش کنه.
‫تونست با روایات تسکینش بده...
‫و مجبورش کنه همون‌جا بشینه ‫تا از ته داستان خبردار بشه.
‫تنها دوستش همین آدم بود.
‫بعدش همون دوستی ‫به عشق بدل شد.
‫من هم از اون‌جایی ‫که کار دیگه‌ای نداشتم،
‫سپاس‌گزارانه گوش می‌دادم.
‫آخه من هم غرق شدن ‫تو داستان‌هاش رو خیلی دوست داشتم.
‫وقتی اون پیرمرد از دنیا رفت،
‫کل ساکنین کاخ به خیابون‌ها فرار کردن،
‫آخه می‌ترسیدن سوگواری مراد ‫به قتل ملت ختم بشه.
‫ولی همون‌جا می‌شینه و این‌قدر ‫ناله می‌کنه و مشروب می‌خوره تا خالی بشه.
‫بعدش پاداش بردباریم رو گرفتم.
‫آخه بالاخره می‌تونستم...
‫در چنین شرایطی توجهش رو جلب کنم...
‫و به اون حمام سری بکشونمش.
‫وای، خودم فهمیدم بعدش چی می‌شه.
‫این‌قدر ضعیف شده بود ‫که نتونست سنگه رو بلند کنه.
‫حتی این‌قدر ضعیف شده بود ‫که نتونست چفت در رو باز کنه.
‫در نتیجه، رفت و این‌قدر مشروب خورد ‫تا به خواب ابدی فرو رفت.
‫عجب!
‫من هم همون‌جا مونده بودم...
‫و با فراموشی خودم مواجه شدم بودم،
‫کسی هم صدام رو نمی‌شنید،
‫کسی من رو نمی‌شناخت ‫و اصلا وجودم رو حس نمی‌کرد.
‫حتی نمی‌تونی تصور کنی.
‫خب راستش، چرا می‌تونم.
‫می‌تونی تصورکنی «تنهایی» چطوریه؟
‫اینکه چطور می‌تونه انسان ‫رو خرد و کوفته کنه؟
‫می‌تونم.
‫ما زمانی وجود داریم که ‫برای بقیه واقعی باشیم.
‫قبول داری؟
‫آره.
‫خب پس این، سرنوشت ماست آلیتیا...
‫اگه اصلاً آرزو نکنی...
‫من بین دو دنیا زندانی می‌شم.
‫تنها و نامرئی، تا ابد!
‫یه آرزو کن، آلیتیا.
‫خواسته قلبیت رو آرزو کن.
‫اگه جای تو بودم بیشتر دقت می‌کردم!
‫کاملاً مشخصه که تو راه نجاتت رو پیدا کردی.
‫کم و بیش.
‫کم کم دارم به این فکر میوفتم که بغلِ یه...
‫آدم حقه‌باز نشستم.
‫اونطوری که خیلی بهتر می‌شد!
‫خیلی هم آسون‌تر.
‫اما حقیقت اینه که من یه احمقم
‫که تِر زدن توی شانسش.
‫خب مجبورم حرف رو باور کنم.
‫خب؟
‫خب الان ابراهیم، پادشاه می‌شه؟
‫ابراهیم باید به‌زور روی تخت پادشاهی بنشینه.
‫مادر!
‫اون یک از معشوقه‌هاش رو به مقامِ
‫فرماندار دمشق منصوب کرد.
‫نام اون زن «شوگر لمپ» بود.
‫که با تمامِ معیارهای پادشاه همخوانی داشت.
‫اگر اجازه نداشت تا در قصر گشت و گزار کنه،
‫هرگز «حمام مخفی» رو پیدا نمی‌کرد.
‫اگر تصمیم نمی‌گرفت تا اونجا حمام کنه،
‫آب وان اونقدری پر نمی‌شد ‫ که همه‌جا رو خیس کنه
‫اگه وقتی داشت روی زمین راه می‌رفت
‫توی عالم هپروت سیر نمی‌کرد؛
‫محکم زمین نمی‌خورد تا سنگ از هم شکافته بشه
‫- و بطری من رو پیدا کنه. ‫- آهان.
‫راستش رو بخوای، باید خودم رو دست بالا می‌گرفتم.
‫اما بی‌شرمانه شروع به التماس کردم!
‫خواهش می‌کنم بانوی من، ‫من تو وضعیت خیلی بدی‌ام.
‫بسیار وخیم، باید کمکم کنید.
‫بو میدی!
‫یه آرزو کن!
‫هرچی خواستی!
‫هر آرزویی دلت خواست.
‫من هیچ سر و کاری با جن‌های فریبنده ندارم.
‫یعنی هیچی نمی‌خوای؟
‫باید یه خواسته‌ای باشه، آرزوش کن.
‫بگو، آرزو کن. همین الان.
‫آرزو می‌کنم برگردی...
‫توی بطری‌ات و بری به اعماق آب‌های بسفر
‫الانم که اینجام،
‫گیر شما افتادم.
‫ظاهراً نمی‌تونیم از هم فرار کنیم.
‫تمام و کمال در اختیار توئم.
‫این آرزو...
‫هنری بسیار سرنوشت‌سازه.
‫آرزو کردن راه‌حل‌های زیادی رو ‫پیش روی انسان می‌ذاره.
‫لزوماً نه!
‫خب توی داستان‌هات که اینطوریه.
‫می‌دونم، اما...
‫گفتی که حقه‌باز نیستی،
‫و ادعا داری که من و تو نویسنده‌های ‫این داستان هستیم.
‫اما چطوریه که من نمی‌تونم ‫بخش خودم رو بنویسم؟
‫درسته.
‫چرا مثل بچه آدم برنمی‌گردی توی بطری‌ات
‫تا من بدمش به یه آدم ساده‌لوح‌تر؟
‫یه آدم نا اُمید و حریص‌تر از من.
‫من برنمی‌گردم اون داخل.
‫آخه چرا؟
‫چون برنمی‌گردم.
‫خب من قرار نیست خدمتت سه تا آرزو بکنم.
‫با این کارـت من رو به فراموشی می‌سپاری.
‫غیرممکنه بابا.
‫ای خدا سرم درد گرفت!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب...
‫اینکارو می‌کنیم، من سه‌تا آرزو می‌کنم.
‫- آرزو می‌کنم. ‫- قبل از اینکه بمیری دیگه؟
‫همین الان، سه‌تاش هم پشت هم.
‫خب بریم؟
‫اولین آرزو، «آرزو می‌کنم سردردت خوب بشه»
‫دومین آرزو:
‫آرزو می‌کنم بتونم یه قُلپ از این چای بخورم.
‫و آخرین آرزو، یدونه از اینا رو آرزو می‌کنم.
‫داری مسخره‌ام می‌کنی؟
‫سه‌تا آرزو کردم دیگه، خیلی آسون...
‫و کاملاً بی‌خطر.
‫سلطان سلیمان من رو به‌‌خاطر این که...
‫خواسته قلبی‌ام رو بهش گفتم زندانی کرد.
‫فقط با برآورده کردن آرزوهای جنابعالی ‫می‌تونم آزاد بشم.
‫واقعاً بابت این تشابه بی دلیل ممنونم!
‫اما مسئله اینه که
‫من تا آخر عمرم هم نمی‌تونم یه آروزی ‫درست حسابی بکنم.
‫اونوقت تو داری می‌گی سه تا آرزو بکن؟
‫تو مگه آدم نیستی؟ اصلاً زنده‌ای؟
‫می‌دونی؟ در بعضی فرهنگ‌ها....
‫هیچ خواسته‌ای نداشتن ‫نشونه روشن‌فکری‌ـه.
‫معتقد و پرهیزگار هم که هستی!
‫اگه از زندگی‌ام راضی ام، ‫چرا الکی توی کار سرنوشت دخالت کنم؟
‫واقعاً آدم بزدلی هستی.
‫سربه‌سرم نذار.
‫هیچ انسان، فرشته یا جنی
‫وجود نداره که فرصتِ برآورده شدنِ
‫آروزهای قلبی‌اش رو رد کنه
‫اون‌وقت من گیر آدمی افتادم که
‫ادعا می‌کنه هیچ آرزویی نداره.
‫آلیتیا بینی، تو یه دروغ‌گویی!
‫می‌دونی؟ کم‌ کم دارم به خودم می‌گم ‫ای کاش هیچوقت آشنا نمی‌شدیم.
‫همچین آرزویی نکن!
‫خب...
‫پس قبلاً هم یکی همچین آرزویی کرده بوده.
‫و خیلی ناگوار بوده.
‫خیلی خیلی ناگوار.
‫بدتر از چیزی که فکر می‌کنی.
‫بی‌رحمانه‌ترین آرزویی که تا به حال شنیده‌ام.
‫باز هم به‌خاطر حماقتت تلنگر خوردی!
‫من به‌خاطر یه نابغه الان اینجام.
‫این بار دیگه کی بود؟
‫ظـــفیر.
‫به ندرت چنین نابغه‌ای بین انسان ها پیدا می‌شه.
‫اما به‌خاطر نادانی همین شخص ‫اینجا گیر افتادی.
‫به‌خاطر «ظفیر» به این حال و روز افتادم.
‫این همونی داستانی‌ـه که...
‫تمام مدت از گفتنش به من اجتناب کردی.
‫این داستانی‌ـه که حتی از گفتنش ‫به خودم هم اجتناب می‌کنم.
‫[مُکافات ظفیر]
‫ظفیر یه بچۀ سر راهی بود،
‫در سن 12 سالگی با تاجری ‫ ثروت‌مند و غنی ازدواج کرد.
‫اون مرد خیلی از ظفیر بزرگ‌تر بود و ‫البته مهربان...
‫البته اگه زندانی کردن کسی مثل یه پرنده ‫توی قفس رو مهربانی محسوب کنی.
‫تاجر دو همسر کهن‌سال دیگه هم داشت ‫که دل خوشی از ظفیر نداشتند.
‫و هرگز باهاش حرف نمی‌زدن.
‫همه، حتی خدمت‌کاران...
‫‌ظفیر رو به سُخره می‌گرفتن.
‫نه سواد داشت، نه از ‫آداب و رسوم باخبر بود.
‫بدون حتی یک روز خوش در زندگی‌ش، بزرگ شد
‫و از این عصبانی بود که چرا چنین سرنوشتی داره.
‫دست گردانندگان سرنوشت چرخید و بطری من...
‫به عنوان هدیه ای از طرف همسرش، ‫به ظفیر رسید.
‫و بعد از اینکه روی تخت شوهرش رو ارضا کرد؛
‫و نهایتاً وقتی که تنها بود؛
‫در بطری رو باز کرد.
‫«بخش‌یک» ‫[امواج الکترومغناطیس]
‫«بخش دو» ‫[خیال باطل]
‫«بخش سه» ‫[ذرات آلی]
‫«بخش چهار» ‫[شکل‌گیری اندام‌ها]
‫انگار که منتظرِ کسی مثل من بود،
‫از همون لحظه اول فهمیدم ‫که بسیار باهوش و آگاهه...
‫و متوجه شد که من به دنبال...
‫آزادی و شریک‌سخن هستم.
‫داستانم رو همونطور که برای تو تعریف کردم، ‫برای اون هم کردم.
‫و تک به تک چیزهایی که ساخته بود ‫رو به من نشون داد.
‫بیا، بیا.
‫بیا.
‫از اون می‌شد به عنوان نابغه‌ای
‫مثال «داوینچی» یاد کرد.
‫که نظریه‌های مربوط به پروازش...
‫آویزه‌ لبانِ پادشاهان و سلطان‌ها بود.
‫هنرمندی ماهر بود که هیچکس ‫استعدادش رو کشف نکرده بود.
‫می‌گفت که حس می‌کنه قدرتی استثنایی...
‫اون رو در بر گرفته.
‫فکر می‌کرد جادوگری چیزیه.
‫البته گفت اگه یه مَرد بود،
‫به آسونی از هوش و زکاوت‌ش استقبال می‌شد.
‫تشنه یادگیری و آموختن‌چیزهای جدید بود،
‫و مطمئن بودم اولین آرزوش ‫چی می‌تونه باشه.
‫«دانش» می‌خوام.
‫هرچی دانشِ به‌دردبخور
‫استثنایی...
‫و خاص هست...
‫هرچی که هست، رو می خوام.
‫و من واقعاً از برآورده کردن این آرزو...
‫خوشحال بودم.
‫بدین ترتیب، به ظفیر تاریخ، فلسفه
‫زبان و شعر آموختم.
‫ریاضیات و اخترشناسی....
‫که مانند سعادتی تکرارنشدنی ‫برای او بودند.
‫کتاب‌ها و نوشته‌های زیادی براش آوردم
‫که همه‌شون رو توی بطری‌هاش مخفی می‌کرد.
‫«صــباح»
‫صباح....
‫می‌تونست با ارسطو از یه...
‫بطری قرمز ارتباط برقرار کنه.
‫یا اقلیدس رو از یه بطری سبز،
‫فیثاغورث، اسپینوزا...
‫بدون اینکه من زحمت بکشم اونا ‫رو به‌وجود بیارم.
‫کُل دنیا رو توی اتاقش داشتیم،
‫و من کم کم بهش علاقه‌مند شدم.
‫از خوشنودی ظفیر، خوشنود می‌شدم.
‫اینکه می‌دیدم داره پیشرفت می‌کنه.
‫و توی هر زمینه‌ای...پیشرفت کرد.
‫تمام و کمال.
‫کم کم شروع به سرکشی کرد.
‫در برابر نیازهای همسرش که اغلب...
‫به‌زور و تعجیلی بودند.
‫زیرا که ظفیر با یک جن رابطه برقرار کرده بود،
‫دور از دسترس هر انسانی که...
‫با جن‌ها رابطه جنسی برقرار نکرده بود.
‫عطشش برای به دست آوردن اون به یه وسواس تبدیل شد
‫چیزی شده؟
‫وقتی که شوهر ظفیر به دیدنش می‌اومد،
‫من اتاقش رو ترک می‌کردم و به آسمان‌ها سفر می‌کردم.
‫از کوه‌ها دیدن می‌کردم، از اقیانوس‌ها...
‫موجودات جنگل
‫جایی که هیچ آدمی‌زادی وجود نداشت.
‫و زمانی که برمی‌گشتم، حسابی چشم‌انتظارم بود.
‫براش از روزم تعریف می‌کردم و در آخر با مسرت...
‫و نا اُمیدی به خواب می‌رفت.
‫چرا آرزو نکرد که آزاد باشه؟
‫چون چیزهای مهم‌تری در ذهن داشت.
‫اون دانشی جدید در ریاضی به‌وجود آورد،
‫روشی برای موشکافیِ نیروهایی که
‫زمان، فضا رو به وجود میارن.
‫ظفیر شجاع و بسیار زیرک بود،
‫اما نمی‌تونست اون مسئله رو حل کنه.
‫به یه کلید نیاز داشت،
‫کلیدی برای باز کردن درهای ادراک ظفیر ‫نسبت به این مسئله.
‫برای همین، زمانِ استفاده از ‫ آرزوی دوم فرا رسید.
‫بهش آموختم تا مانند جن‌ها در بیداری رویا ببینه.
‫و بدین طریق، راه‌حل‌ها به سراغش اومدن.
‫حالا می‌تونست نیروهای نامرئی رو تشریح کنه.
‫میدان‌های الکترومغناطیسی و انواع نیروها.
‫حتی نیرویی که جن‌ها ازش ساخته شده‌اند.
‫تو از الکترومغناطیس ساخته شدی؟
‫همان‌طور که تو از خاک خلق شدی، ‫من از آتش‌ خلق شدم.
‫وقتی که ظفیر بچه‌دار شد،
‫داشتم از خوشحالی بال درمی‌آوردم،
‫چون می‌دونستم رابطه‌مون رو ‫تحکیم می‌کنه.
‫از تو بچه‌دار شده بود؟
‫کودکی از جنس آتش و خاک.
‫خب، چه مشکلی پیش اومد؟
‫آلیتیا، من عاشقش بودم.
‫عاشق هوش و زکاوتش بودم.
‫عاشق خشم و عصبانیت‌ش.
‫عاشقم قدرتم بودم که
‫گِره از اخم‌هاش باز می‌کرد.
‫حتی بیشتر از شیبا عاشقش بودم.
‫یعنی بیشتر از آزادی خودت؟
‫اره.
‫بزرگ‌ترین خواسته من این بود که ‫از دستم نره،
‫تا همچنان زندانی‌ش بمونم.
‫فکرِ آزاد شدن و آزاد بودن ‫قلبم رو به لرزه در می‌آورد.
‫اجازه ندادم و نذاشتم که آرزوی سومش ‫رو به زبان بیاره.
‫خدای من.
‫واقعاً گند زدم.
‫بهم تهمت زد که من هم مثل شوهرش...
‫زندانی‌ش کردم.
‫تلاش کردم تا اوضاع رو درست کنم.
‫برای جبران اشتباهم، به داخل بطری رفتم
‫تا اونجا حبس بشم.
‫اینطوری، قدرت بیشتری بر من داشت.
‫تا دیگه اینطوری به هیچ دردی نخورم.
‫اینکار رو می‌تونستم براش بکنم.
‫و همیشه، با اینکار آروم می‌شد.
‫همیشه، جز دفعه آخر.
‫همون دفعه‌ای که مثل ابر بهار ناگهان...
‫شروع به باریدن کرد و با خودش گفت:
‫" ای کاش می‌شد فراموشت کنم ‫و هیچوقت باهات آشنا نمی‌شدم "
‫همینطوری هم شد.
‫اون آزاد بود و من داخل بطری ‫حبس شده بودم.
‫من رو فراموش کرد.
‫آلیتیا، چطور
‫دیوانه‌وار عاشقِ کسی بودن ‫می‌تونه اشتباه باشه؟
‫می‌خوام آرزو کنم.
‫البته می‌ترسم که ‫خواسته زیادی باشه.
‫قدرتِ من بهش کفاف می‌ده؟
‫امیدوارم، امیدوارم.
‫واقعاً خواسته قلبی‌ات هست؟
‫اره، مطمئنم.
‫ببین...
‫من عاشقتم...
‫و...
‫آرزو می‌کنم که تو هم عاشق من باشی.
‫می‌خوای رابطه جن‌ و ‌آدمی‌زاد تشکیل بدیم؟
‫اره، همون.
‫هرچی که هست.
‫حاضری خودت رو برای این بخت‌آمد رها کنی؟
‫آره.
‫می‌خوام تنهایی‌هامون رو با هم بگذرونیم.
‫اون عشقی که توی کتاب‌ها ازش می‌نویسن ‫رو می‌خوام.
‫اون حس عشقی که نسبت به ملکه شیبا داشتی...
‫اون عشقی که خانم نابغه‌، ظفیر داشتی رو می‌خوام.
‫می‌خوامش.
‫با من؟
‫با تو.
‫با تو؟
‫با من.
‫چیز زیادیه؟
‫همچین خواسته‌ای زیادیه؟
‫بیا.
‫وقتی که عشق و علاقه شکل می‌گیره، ‫چیکار می‌شه کرد؟
‫چطوری براتون توضیح بدم که...
‫من زمانی عاشق یک جن بودم؟
‫به‌هرحال که فقط عده کمی حرفم رو باور می‌کنن.
‫عشق چیزی نیست که با منطق بهش رسیده باشیم.
‫بیشتر شبیه به یه خیال باطله،
‫یا شاید یک رویا،
‫تا ما رو وسوسه کنه تا به دام افسونِ...
‫داستان‌های خودمون بیفتیم.
‫اگه اینطوره،
‫از کجا باید بفهمیم که عشق واقعی‌ـیه یا نه؟
‫عشق واقعیه یا فقط یک دیوانگی مطلق؟
‫امروز می‌رم لندن.
‫دوست داری باهام بیای؟
‫لندن امروزه جای خیلی ‫راحت و آرومی نیست،
‫ولی اگه تو بیای، اونجا موندن برام راحت‌تره.
‫از این سمت لطفاً.
‫دست‌هاتون رو ببرید بالا.
‫لطفاً بیاید بیرون.
‫چی توی جیب‌تونه؟
‫یه بطری خالی و دَرش.
‫لطفاً بذاریدش توی دستگاه اشعه ایکس.
‫خیلی شکننده‌ست،
‫اصلاً نمی‌خوام آسیب ببینه.
‫چیزی نمی‌شه، لطفاً بذاریدش ‫توی دستگاه.
‫ترجیح می‌دم تا با...
‫پاسپورت و کارت‌پرواز لطفاً.
‫ممنون.
‫خیلی شکننده‌ست فقط.
‫خانم...
‫یه نمک‌دونه بخدا.
‫نه، اشعه‌ایکس نه! لطفاً.
‫خانم، وایستید! صبرکنید.
‫خانم.
‫هروقت خواستی بیا بیرون.
‫هوای اینجا خیلی سنگینه.
‫پُر از صداهای پی‌درپی و ‫چهره‌های بهت‌زده!
‫ «تاینی انیشتین»ـه؟ ‫(مرکز پرورش کودکان)
‫تلوزیون، دکل‌های مخابرات و اینجور چیزها رو می گی؟
‫اره.
‫اره، همه این دستگاه‌های مُدرن‌تون
‫که همزمان با هم سر و صدا ایجاد می‌کنن
‫سرت رو بیار جلو.
‫همه صداها رو می شنوی؟
‫هم می‌بینم و هم حسش می‌کنم.
‫من یه فرستنده‌ام.
‫آزاردهنده نیست؟
‫من یه جن‌ام.
‫خودم رو با شرایط وفق میدم.
‫زودِ زود عادت می‌کنم.
‫برگشته.
‫فکرکنم برگشته.
‫کسی پیشش هست؟
‫نه، فکرکنم دوباره داره با خودش حرف می‌زنه.
‫سلام کلمنتاین.
‫و فنی، حالتون خوبه؟
‫مشکلی پیش اومد؟
‫مشکل؟ چه مشکلی؟
‫با دوستان خارجی‌ات.
‫چون معمولاً برامون سواله که...
‫" چرا دکتر بینی عقل و وقت‌ش رو
‫به جای مطالعه روی فرهنگ کشور خودمون، ‫صرف فرهنگ بقیه کشورها می‌کنه؟ "
‫از فرهنگ خودمون خجالت می‌کشی، نه؟
‫نه، نه.
‫احتمال این که شخصی که از افراد متفاوت وحشت می‌کنه
‫ موجب خجالتم بشه بیشتره.
‫منظورت چیه؟
‫بهمون گفت نژادپرست!
‫خودتون گفتید، نه من.
‫اشتباه متوجه شدی.
‫- اع؟ ‫- قیافه‌شون که مهم نیست.
‫مهم سبک زندگی و باورهاشون‌ـه.
‫- غذایی که می‌خورن. ‫- چی می‌گین؟
‫هرجا فرهنگ و رسم و روسومات خودش رو داره.
‫اون‌ها روی فرهنگ‌ما تاثیر می‌ذارن و ‫ما هم دو دستی خودمون رو به فنا می‌دیم.
‫اصلاً طبیعی نیست.
‫کبوتر با کبوتر، باز با باز.
‫خداوند خواسته اینطوری باشه عزیزم.
‫خسته نشدید اینقدر پرت و پلا گفتید؟
‫علم اینطور می‌‌گه! ‫این یه حقیقت علمیه!
‫مقایسه کاملاً غلطیه.
‫حیوانات محیط طبیعی زندگی خودشون رو دارن.
‫دُرست، اما انسان‌ها قادر هستن تا...
‫هرکجا که بخوان زندگی کنن.
‫چرت و پرت نگو.
‫- چی گفتی؟ ‫- نظر خودته
‫و کاملاً در اشتباهی.
‫دیگه از حرف‌هاتون خسته شدم.
‫بیا بریم کلم، بذار در جهالت بسوزه.
‫عمراً سر عقل بیاد.
‫می‌دونید؟ قبلاً این رو بهتون نگفته بودم.
‫ولی شما ها رقت‌انگیزید!
‫حرف دهنت رو بفهم!
‫دوتا پیرزن مغزنخودی و رقت‌انگیز.
‫برو بابا صورت‌تُخمی.
‫پیچک‌هات رو قطع کن، نمی‌خوایم ‫رو دیوار ما رشد کنه.
‫چرا اجازه بدم حالم رو خراب کنن آخه؟
‫دلم براشون می‌سوزه.
‫اما اینجا خونه منه! ‫حریم شخصی خودم.
‫می‌تونم آرزو کنم که...
‫اینکه اصلاً آرزو محسوب نمی‌شه.
‫می‌دونم.
اپلیکیشن اندروید سینمافریک, حرفه ای ترین اپ دانلود و پخش آنلاین فیلم و سریال با زیرنویس فارسی چسبیده و بدون سانسور, دریافت اپ از سایت و کانال تلگرامwww.cinemafreak.net
‫جنِ عزیزم...
‫روزت چطور گذشت؟
‫با هرکسی حرف می‌زدم، ‫انگار تو جلوم بودی
‫هر صدا، هر لمس، هر بویی...
‫تمام فکر و ذهنم تو بودی.
‫زودی میام.
‫یعنی این موقع شب کیه؟
‫احتمالاً آلیتیاست.
‫کلم، فنی...
‫نخود، میخک و پسته!
‫توی دهنتون آب می‌شن.
‫ایشون دوستمه.
‫یه مدت پیشم می‌مونه.
‫سلام.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫جنِ عزیزم بهم گفت...
‫وقتی همه جن‌ها دور هم جمع می‌شن،
‫کُلی داستان‌ برای هم تعریف می‌کنن.
‫داستان برای جن‌ها مثلِ ‫نفس در ریه‌ها می‌مونه.
‫به داستان‌ها معنا می‌بخشن.
‫من گفتم: اره!
‫" ما انسان‌ها هم دقیقاً اینطوری‌ایم"
‫هر داستانی که تعریف می‌کنیم مانند یک...
‫کاشی است که بی‌پایان تغییر شکل می‌دهد.
‫و این کاشی کوچک، مانند هر داستانی ‫روزی به سرانجام می‌رسد.
‫اگر آرزو در میان باشه، داستانی اخطارآمیزه.
‫خب، حالا چطور همه‌چی به مشکل می‌خوره؟
‫البته شاید همین الان هم به مشکل خورده باشه،
‫حتی با این حال که حقیقت درستِ ‫جلوی چشمانشون بود،
‫بهش پُشت کردند.
‫برای همین حقیقت به گوشه‌ای کوچ کرد ‫و در سایه‌ها به انتظار نشست.
‫روزها روز بعد،
‫جن، داستان‌شناس رو تا محل کارش دنبال می‌کرد
‫و وقتی که جن با داستان‌شناس نبود،
‫با عشق و علاقه خاصی، به مطالعه دنیا می‌پرداخت.
‫امروز، روز بی‌نظیری بود.
‫چیزهای زیادی دیدم.
‫انسانی رو دیدم که درون مغز انسان دیگه‌ای ‫رو موشکافی می‌کرد،
‫و خون‌ریزی‌اش رو متوقف کرد.
‫یه برخورددهنده دیدم.
‫یک دستگاه بزرگ، که ماهیت ‫ماده‌ها را سنجش می‌کند.
‫بعدش یک بشقابِ‌ماهواره دیدم، ‫بشقاب‌ماهواره‌ای که...
‫به نجوای ستاره‌های مُرده گوش فرا می‌داد.
‫بشریت...
‫متحیرکننده‌ست، آلیتیا.
‫خوشحالم که این رو می‌شنوم.
‫تمام این اتفاقات از زمانی که توی بطری ظفیر ‫بودم تا الان افتاده.
‫تمام این شگفتی‌ها، فقط در 200 سال!
‫اره خب اما...
‫این‌ها همه به لطف مهندسی و تکنولوژیه!
‫علیرغم تمام موفقیت‌های چشم‌گیر بشریت،
‫ما هنوزم سردرگم و گیج هستیم.
‫زمانی که در مهار کردن هرج‌ومرج ناتوان باشیم،
‫رعب و وحشت تمام ما رو فرا می‌گیره
‫و بر علیه هم می‌شیم.
‫اره خب، شما ها انسان هستین دیگه.
‫توی ذات‌تون هست.
‫آره خب، اوضاع هیچوقت تغییر نمی‌کنه.
‫نفرت همیشه پیروزه!
‫ذره‌ذره رشد می‌کنه و عمری ‫طولانی‌تر از عشق داره.
‫همه‌ش می‌خوام از عشق حرف بزنم.
‫انسان‌ها آشفتگی‌ای ‫در هم تَنیده شده از تناقص هستند.
‫نظر لطفته!
‫بشریت، عجب معمایی.
‫ با بی‌خِردی در تاریکی پرسه می‌زنید،
‫و نهایت استفاده رو از هوش‌تون می‌برید.
‫داستان مفصلی داره.
‫خیلی دوست دارم بدونم ‫چطوری پیش میره...
‫یا اینکه چطور خَتم می‌شه.
‫این هم همینطور.
‫آدمی‌زاد هرگز نخواهد فهمید، اما شاید ‫جن‌ها بتونن.
‫جن‌ها همیشه در این دنیا سرگردان‌ان.
‫تو جزو جن‌های خوش‌شانسی نه؟
‫شاید!
‫ولی شما مخلوقات خاکی...
‫موفق شدید قدرت و هدف...
‫جن و فرشته‌ها رو کم‌اهمیت جلوه بدید.
‫به ما هیچ نیازی ندارید.
‫شاید تا زمانی که فرسوده و...
‫- ناپدید بشید؟ ‫- اره.
‫اره. خب قبلاً این مبحث، موضوعِ...
‫ تمام مقالات و سخنرانی‌هام بود.
‫می‌دونم.
‫و با این حال تو اینجایی!
‫غیرممکن مَن!
‫اره.
‫کسی خونه نیست؟
‫اومدم!
‫آهای؟
‫جن عزیزم؟
‫عشقم؟
‫جنِ عزیزم؟
‫چی شده؟
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫جن عزیزم، با من حرف بزن!
‫با من حرف بزن.
‫آرزو می‌کنم به حرف بیای.
‫خواب بودم.
‫جن‌ها نمی‌خوابن.
‫بیا بریم پیاده‌روی.
‫یه پیاده‌روی طولانی و انرژی‌بخش.
‫یه چیزی برای دوتامون تدارک دیدم.
‫برنامه‌ریزی کردم.
‫یه شب عالی برای دوتاییمون.
‫خیلی خوش می‌گذره!
‫- بهترین خاطره زندگی‌مون می‌شه ‫- صبرکن!
‫این میدان‌های الکترومغناطیسی، ‫اینا رو می‌فرستم رد کارشون.
‫می‌فرستم ردکارشون.
‫با هم می‌ریم گشت و گزار.
‫گیتار هم می‌زنیم.
‫آلیتیا، یه جایی هست.
‫این نیروهای الکتریکی،
‫اون‌ها هیچوقت از بین نمی‌رن، ‫تو این دنیا که اینطوریه.
‫بهشون غلبه می‌کنم، فقط به خاطر تو.
‫تو آلیتیای من، معشوق منی!
‫ممنون، ممنون ‫ممنون که سعی‌ت رو می‌کنی.
‫فکرمی‌کنی دوستت ندارم؟
‫عشق یه هدیه‌ست.
‫هدیه‌ای که بی‌قید و شرط ‫به همه داده می‌شه.
‫دست خودت نیست که بخوای یا نخوای!
‫من جفت‌مون رو گول زدم.
‫زمانی که آرزو کردم با هم باشیم،
‫برای برآورده کردنش از قدرت تو استفاده کردیم.
‫من باید این رو بهتر از هرکسی می‌دونستم!
‫دوباره گند نمی‌زنم به همه‌چی.
‫جن عزیزم، اگر این دنیای جایِ تو نیست...
‫آرزو می‌کنم برگردی به جایی که بهش تعلق داری.
‫هرجایی که اونجا هست.
‫[سه‌ سال بعد]
‫[جن‌ها دور هم جمع می‌شوند و برای هم داستان تعریف می‌کنند، ‫داستان‌ها برای جن‌ها مانند نفس در ریه‌ها هستند؛ ‫به آن‌ها معنا می‌بخشند]
‫مامان!
‫بیا اینجا ببینم میمون کوچولو!
‫اون مامانت نیست.
بــه جــمـع مـیلـیـونـی سـیـنـمـافـریـک در ایـنـسـتـاگـرام بـپـیـونـدیـد Instagram: Cinema.Freak
‫جن هر از گاهی به زن سر می‌زد،
‫و اون‌ها از تک تک لحظات‌شون لذت می‌بردند،
‫علیرغم دردِ آسمان‌های پرخروش،
‫همیشه کمی بیشتر از زمانی که می‌بایست، ‫پیش زن می‌موند،
‫بعدها زن به جن التماس می‌کرد تا بره...
‫جن به زن قول داد که تا وقتی که اون زنده‌ست، ‫به دیدنش میاد.
‫و برای زن، همین کافی بود.
« سینمافریک مرجع رایگان فیلم و سریال بدون سانسور » .:::CinemaFreak.Net:::. «در تلگرام و اینستاگرام» TG : @cinemaafreak - IG : Cinema.freak